Hungry for fluffy fics

Christmas

Sun, 06 Dec 2009 18:48:03 GMT

Only a few days until christmas!

plotbunnies part 3

Wed, 27 May 2009 18:05:52 GMT

Plotbunnies live in the world of humans. They look like bunnies, they act like bunnies and they behave like bunnies. So, you can’t see them.

Until they bite.

When you write stories for Tolkien, you find Tolkien-like plotbunnies. When you write for Tekkaman Blade, you find Tekkaman Blade-like plotbunnies. And so on, and so on. So, you won’t be bitten by a Sailor Moon plot bunny when you aren’t a fan of Sailor Moon - unless you want to be bitten. That’s the key of being bitten by a plot bunny. You have to want it. You have to like the main story as read in a book or seen on television or seen on the internet, and then you’ll be bitten. If you don’t like the story, they won’t bite you. Or an ill bunny has bitten you.

Most of the time, they are very calm and quiet. But when they bite you, or intent to bite you, that’s the moment they pop up. You seen them running around, acting like they are in heat (the same behaviour when they make more plotbunnies, but those are adult activities will not be displayed here for this is not an adult story) so, they run, and suddenly; it bites. Can be in practically any body part. The best is in the fingers or in the toes, but not in the butt. Painful when you want to sit down to create the story.

At that point, before they bite, is the best moment to capture them and put them in little golden cages on the nightstand. It will rage and be a complete terror inside that little cage. Let it calm down and give it fantasy for dinner. So it will tamed and gentle natured and you can let yourself be bitten so you can write the story whenever you want and not when the plot bunny wants.

When written the story, some Plotbunnies die, others live on to complete the story or mate to make more plotbunnies – this causes the variety of chapters in a story. One plot bunny equals one story, several plotbunnies equals several chapters or stories. In other occasions the plot bunny moves on to find more authors to bite or it disappears. Some remain with the writer for life.

That is the behaviour of the plot bunny.

The killer plot bunny is a different story. It seeks out plotbunnies and chases them away from the author. Be very careful with these creatures. They resemble plotbunnies but aren’t plotbunnies at all. Often shown up when in difficult situation or after a difficult situation. They bite the author and drain the imagination, and kill the plot bunny with that. To kill a plot bunny killer you take a news paper, roll it up and smack the plot bunny at the tail. If lucky, you’ve killed it. If not, it will charge at once. Most of the times these creatures go together with Trollers and Flamers. They seem to be symbiotic.

Whatever you may find on your difficult path of being an artist, be careful with what you find and do.

plotbunny part 2

Wed, 27 May 2009 18:04:38 GMT

The Latin names of Plotbunnies:

Tekkadaious Plotbunnius: Tekkaman Plot bunny, mostly it can transform into a tekkaman and fights like one. It won’t bite, but stings with it’s main weapon and you have to write. Is known to be very aggressive.

Plotbunnius Gundamus Wingus: Gundam Wing Plot bunny. Can variety from very calm and gentle natured to very aggressive and dangerous. Be careful, these creatures will ALWAYS bite.

Plotbunniae Narutoria: Naruto Plot bunny, often shows itself as a fox or one of the chara’s of Naruto. Can be an idiot.

Sailore Luna Plotbunny Cute: strange variant of the plot bunny, often seen as a cute woman with supernatural powers. Don’t mistake this creature for Usagi or Chibi Usagi! (rabbit or little rabbit)

Roarus squeacus Plotbunnia: the biker mice from mars plot bunny. Unlike the other plotbunnies it drives around on a miniature motorcycle and shoots one in the ass. Be very cautious, it resembles often a mouse.

Elfus questus Plotbunnius: Elfquest plot bunny. Can take all sorts of shapes. Very shy and if cornered, very aggressive.

Tolkienus Plotbunniua: A Tolkien plot bunny, can also be a fairytale plot bunny.

Killer Plotbunny Deathus: It kills plotbunnies, causes writers or artists blocks and causes you to mourn for days for loosing your plotbunnies.

And these are just a few of the discovered plotbunnies. Have more names? Mail me!

Plotbunnies part 1

Wed, 27 May 2009 18:01:03 GMT

::puts on white doctors lab coat and walks to desk in a neovictorian style (if it exists, but it sounds so much fun) and takes seat in soft squirrelly leather desk chair – I had it before Trowa Squirrel was pardoned. Coughs loud and looks at those present::

Ladies, gentlemen and infected! May I please bid tee welcome at this lecture about Plot bunny infection disease. As we all know most for a are contaminated with very dangerous Plot bunny Infection Disease. This can not be stopped with medication against sinusitis. I would like to inform you about Plot bunnies and the medical treatment against it. But I would also like to inform you about the consequences of this disease…

As we all know, everyone joining this site has the so called Plot bunny fever; it can result in a severe sinusitis like Ms. Omnicat had back then. As a doctor I can conclude that this is a very contagious phenomena. It can results in making animal sounds – like Peep, Mrauw and Squeak – as well as an uncontrolled desire to write the fic that pops up in the mind, you can’t stop it and neither can you learn, read, sleep or eat until it is done are just a few of the symptoms.

The spreading of this very contagious phenomena takes place through the internet, but has it’s origin within the very first forum on this site. It is possible that no one can predict how this will spread, probably to other forums so other guests will be infected. The results of that can’t be overseen and it will probably be a small pandemia or a global epidimia.

Now there is a proposal to shut down all forums at once, but this will do nothing. The plot bunny infection disease is for life and chronic. Further research will have to prove whether this disease is chronic progressive, aggressive of very fluctuating.

The results of this hypothesis is that people will be contaminated with the virus for life, have to shut down internet, destroy the personal computer or stop the forum at once, but it’s useless. Once contaminated, you will be contaminated. So I fear the worst. If you want to get rid of this, start to pray. Pray a lot, stand upside down and find a shrink to get rid of your animal sounds unless your male or female partner appreciates this at certain adult activities.

There is no vaccine against this apparently innocent virus. Since viruses can mutate – just take a look at the ever returning influenza virus that returns every year in a different form – it will be useless to design a vaccine. Further research has to prove whether this is a virus. It can also be a parasite (protozoa), a bacteria or a fungus. Probably there can be a vaccine in one of those cases, but it will take years of research after that discovery. Our patients don’t have those years.

Probably a preventive treatment can save you as a newcomer (if you desire that) Leave the forum at once and never think about it again. It can save you. If you are so curious that you return after a while, the plot bunny infection disease has already struck.

If so, may God, or Allah or whatever White Power you believe in, protect you against this horrible virus and save you for the troubles to come with this disease.

Thank you for reading this lecture, created by Doctor Silver Winged Dragon.

::accepts applause and leaves the room. Where at that moment a little fuzzy rabbit about 2 kilos with a burglars mask runs around…::

So… I’ve done a little study about these creatures. For the Dutch, research about Plot bunnies and my own opinion about them. It resulted in this story above, but it begun with this:

Omnicat:

Tondeuse… hair… plot bunny… Trowa… Duo… Wufei… no, cut the last one…

I KNOW WHY PEOPLE WRITE FANFICTION!

Because they are infected by Plot bunnies:D

No, no, serious people! It isn’t curiousity about how a certain persona would be in certain situations or the urge to do it your way, that is just a symptom of the plotbunny disease! It is a big complot and we are the pawns in that plot!

Amy Hirosaki:

Well… I’ve written certain stories just to see how certain chara’s would react in certain situations ) there goes your theory… but sometimes your write ;)

Omnicat:

That you wanted to see how certain characters would react in sertain situations, that is because of the plot of plot bunnies! They plant ideas and curiousities into your head and you write and so you help them with their plans!! And we all do that, and we are their slaves, like in the Matrix!!!

o.O

Silver, you do agree with me, please Silver!?!?!?! You are a doctor, you can see how this plot bunny infection plays and influences us?! OO

RE 4 fanfic tryout

Sun, 17 May 2009 09:55:27 GMT

Yay... I finally did it! *le faint*

http://www.fanfiction.net/s/5067264/1/Requiem_for_a_dream

and more plotbunnies coming up

conning!

Mon, 29 Sep 2008 14:58:12 GMT

Yeah, was there, had a great time and:

I got to hug a WUFEI-COSPLAYER!

okay... back to reality...

IT WAS FUNFUNFUNFUNFUNFUNFUNFUNFUNFUNFUNFUNFUNFUN!

yeah... it was fun... ;P

greetings
Silvie ze Dragon

Let's get it on!

Wed, 17 Sep 2008 17:45:38 GMT

heya folks,

At the moment, I can put a rant here about how important it is that women screen their own breasts, and that it is important to go to national screening programm, but I think we all have the knowledge and know-how that breast cancer screening is important. So no, nothing of that.

This year at the screening for breast cancer for all women in the Netherlands who turn 50 (like my mom) my mom was diagnosed with a tumor in her breast. It was about 8 cm in length and because the doctor in my hometown said it was benigne (good, friendly, not bad) it could remain there and that it wasn't breast cancer. Odd, for his nurse practisioner had exclaimed that every tumor, good or bad, bigger than 4 cm, would be removed no questions ask.

That she had a tumor in her breast, was something all of us could live with, understand and deal with it. If it was truly benigne, well, let it be benigne. Besides me and my sis, only a few good friends knew about this condition. And everyone was glad that it proved to be good.

Nowadays, half a year later, my mom is so darn tired. Her breast hurts, she feels her breast with every movement she makes during day and night. At work, asleep, eating, drinking, sitting, standing, walking, you name it, she feels the breast. There are already outer signs visible that it is maligne (bad, evil, deadly). Still, the doctor in my hometown refused treatment.

So, in dire need my mom had sent a letter filled with her despair, pain and the results of this doctor's sloppy behaviour to another hospital, without any real hope that anyone would read it.

They did read the letter and sent my mom a note that she has an appointment next week. Afraid that the insurance wouldn't cover the second opinion (because mom thought it was a second opinion) she turned it down.

Later that same evening she got a phone call from the secretary of a certain doctor from the second hospital, that she had to come over no matter what. that the entire team of medical staff was astonished that the first doctor let her walk around like that for so long, that she musn't go back to that other doctor ever again and that if the insurance refuses to cover the entire procedure, that the hospital board will come up with a financial arrangement.

What the treatment will be, nobody knows. That's a big surprise. But that's life: the biggest surprise of all. You never know what will happen tomorrow.
Astonished that there was a doctor that demanded to see my mom, all three of us were practically in tears. We ate a lot that evening: cheese, potato chips and cookies. Well, that's our way of handling with not so fun emotions.

So my mom, convinced, is finally going. The most odd thing is: she turns 50 this sunday. How odd, life and death so close together. Not everyone in the family knows already about this; some just can't handle it and above all, we want a nice and quiet celebration. She's gonna see Sarah, you don't do that every day.

Mom's gonna fight. My sis and I, we're fighting with her. Cause you don't have cancer alone: it affects us all in a different way. We're fighting all three on our own distinctive way. So:

Let's get it on! HARRR! ;-P

Ps: the song makes me feel free, as if I'm flying, for 5:03 minutes ^_^
Pps: the cosplay convention, Abunaicon at Zwolle Netherlands, will go on. to meet with my friends, to meet new people and to have lots and lots of fun!

Define idiot

Tue, 02 Sep 2008 04:31:01 GMT

I need to rant, so skip it if your not in the mood for one.

Here's the rant:

Define idiot.

People who use drugs, tell me, as a cosplayer, that I'm the biggest idiot alive for cosplaying.

Let me clear that up:

People who blow their minds away with drugs, tell me, who dresses up as somebody else only 3 times a year, that I'm the biggest idiot alive.

yeah... right.

meme time: my plans for world domination!

Mon, 01 Sep 2008 18:50:19 GMT

Your plan for World Domination by beardedtroll
Username
You will use your army of
to	steal a secret goverment weapon
so you can	defile
the	Buckingham Palace
in order to	give various so-called world leaders the whippings they've got coming.
The only one who can stop you is	winterbabi
since they	have an irresistible cute tush
but you've already taken steps to	keep them occupied
As Evil Overlord you will be	fell
and finally be able to	spank
the nefarious	butterflys_fics

Sat, 23 Aug 2008 14:53:18 GMT

allright... here's my (second) try-out for a Chang Mei Ran outfit. But this is not "it". "it" will be this combined with a black and golden pj and pink top with peony flower and dragons. And yes, the quality of the picture sucks, just like my English.
first try-out at my DA account.

OMG! Suspended!

Sat, 23 Aug 2008 14:04:26 GMT

Omnicat, how dare you... ;P

Blame it all on Firewolf, I found the meme at her site ^^;

Betekenis van liefde

Wed, 06 Aug 2008 08:00:31 GMT

Titel: Betekenis van liefde
Fandom: Final Fantasy 7 - post Dirge of Cerebus
Personages: Vincent Valentine en Chaos
Genre: Romantiek, dood
Aantal woorden: genoeg
Waarschuwing: Chaos een beetje erg OOC?

Ze was een schoonheid.

Hij benijdde haar daarom. Voor haar levenslust, haar voorkeur voor het leven; haar passie en liefde voor het leven.

Zilver haar, kleine rimpeltjes, bijna uitgedroogde huid; het gaf haar een oude aanblik. Ze was erg oud.

Daar lag ze, op een bed met satijnen lakens en zachte fluwelen kussens, omringd door vazen gevuld met de gele en witte bloemen van Aerith’s Kerk.

Met zijn goede, onbedekte hand, beroerde hij haar delicate nek, zoekend naar een polsslag. Er was er geen. Bezorgd legde hij zijn hele hand op haar hals, zoekend naar een pols. Nog steeds voelde hij geen.

Haar ogen dicht, haar gezicht ontspannen, alsof ze een van haar gelukkige dromen droomde.

Maar Marlene droomde de eeuwige droom; ze was niet meer.

‘Ga naar zusje Aerith… vind je thuis en geluk in haar liefde…’ fluisterde Vincent zachtjes, het enige gebed dat hij ooit had gefluisterd.

Marlene was dood.

Jaar na jaar, maand na maand, dag na dag had hij in de schaduwen gewaakt. Hij was er toen haar eerste kindje werd geboren, ze was alleen en ver van een degelijk ziekenhuis. Hij hield haar met de bevalling en ze vernoemde haar eerste kind naar hem, ook al was het een meisje: Valentina…

Toen Denzel stierf, zorgde hij voor haar, haar door de duistere tijd slepend. En toen al haar vier kinderen opgroeiden en slaagden op school, was hij gelukkig voor hen.

En toch werd hij geen dag ouder. Hij was nog steeds dezelfde. Geen grijs haar. Geen rimpels. Geen uitgedroogde huid.

Vincent Valentine, peetvader van Valentina, was nog steeds hetzelfde als 80 jaar geleden. En hij haatte hen.

Het doet je pijn, niet waar?

Houd je mond.

Het doet je pijn, dat jou familie, de laatste van jou familie die echt om je gaf, gestorven is. Valentina leeft haar leven met haar kinderen en jij staat verder weg in de schaduwen, praktisch vergeten…

Houd je mond! Jou aanwezigheid is hier niet gewenst!

Oh, dat weerspreek ik, dat weerspreek ik… na al die jaren dat we samen zijn, mijn beste Vincent, is er niet iets dat je wilt?

Lifestream.

Ah… Rufus Shinra heeft dat ook geprobeerd. Hij faalde jammerlijk, en jij hielp hem falen.

Nee. Lifestream. Een kans om dit vermoeide oude lichaam achter me te laten en terug te gaan naar daar waar het leven begint, naar mijn vrienden en familie. Om mijn geliefden te vinden.

Dus je hield toch van haar? Ze was ver buiten je bereik.

En dat moet zo blijven. Ik wil alleen slapen, mijn lichaam achter me laten en weggaan. Alles vergeten. Alleen dat is iets jij me niet kan geven.

Ik begrijp het. Toch moet je voorzichtig zijn. Wanneer jij sterft, sterf ik ook. Dat is waarom ik je het eeuwige leven schonk.

Ik wil geen eeuwig leven. Dat is jou zaak.

Dan zij het zo.

---

Valentina glimlachte vrolijk toen haar peetvader haar wederom kwam opzoeken. Zo af en toe kwam hij langs voor een kopje koffie en een praatje over alles en nog wat.

Voor hem was het alsof hij tegenover een oudere Marlene zat, toen ze nog leefde. Marlene werd 102 jaar oud.Valentine was 80 jaar oud en ze voelde dat haar leven snel zou eindigen.

‘Hemeltje… ligt het aan mij, of word je grijs?’ met een glimlach kamde ze door zijn haar met haar delicate oude vingers, ‘je bent grijs geworden!’

Hij greep een handvol haar en keek vol verrassing ernaar. En niet alleen dat: zijn hand was oud, vol met rimpels en levervlekken.

Je gaf mij alles toen ik het van je vroeg, om je familie en vrienden te beschermen. Je toonde mij liefde en vriendschap. Dat was jou gift aan mij. Dit is mijn gift aan jou. Word oud en sterf gelukkig.

---

Vanuit de schaduwen keek een Cetra toe, ‘Dank je Chaos…’

Graag gedaan Aerith…

Realiteit slaat toe

Wed, 06 Aug 2008 08:00:09 GMT

Titel: Realiteit slaat toe
Fandom: Final Fantasy 7 - Post FF7/Pre Advent Children
Personages: Turks Reno, Tseng en Elena
Genre: Romantiek
Waarschuwing: Tseng erg OOC

Volkomen verrast door de taal die zijn partner uitsloeg viel hij achterover, plat op zijn rug als een beginneling, hoestend en proestend doordat de lucht uit zijn longen geslagen was. Drie maal tikkend op de mat, wat “stop” aanduidde, bleef zijn tegenstander staan en keek genoeglijk toe. Trots bijna. Voor het eerst in zijn hele leven had Reno zijn baas met kung fu verslagen.

Moeizaam kwam Tseng overeind, zijn hoofd schuddend en proberend de stoffige boel binnenin zijn hersenpan – die door Reno’s woorden was ontstaan – eruit te schudden. Zonder resultaat.

‘WAT zeg je me?’ verbaasd keek de Wutaian op naar de grijnzende roodharige Reno, ‘je…’

‘Baas, ben je dan zo ontzaggelijk blind dat je dat niet eens ziet? Jeminee en jij bent mijn baas yo. Ogen in je kont, hersenen in je lu…’

‘Dat is genoeg.’ Bromde Tseng en kwam van de grond, zichzelf herstellend, klaar voor revanche, ‘revanche.’

Grijnzend met een blik vol ondeugd antwoordde Reno, ‘met genoegen, baas yo.’

Tseng, groter en imposanter dan Reno en bovenal sterker en sneller, was onder de indruk van Reno’s prestaties. Voor het eerst in zijn leven. Desondanks was hij vastbesloten die grijns van Reno’s kop te vegen en hard ook.

Succesvol blokkeerde Reno alle trappen en slagen die Tseng uitdeelde; hoog, laag, het maakte niets uit. Het was gewoon alsof Tseng uit vorm was, oud bijna. Het litteken in Tseng’s zijde bewoog glooiend mee, een teken dat hij goed herstelde van oude verwondingen; hij was een van de weinigen die Sephiroth’s gruwelijke strijd had overleefd.

Reno glimlachte tevreden, ‘alweer verslagen baas yo.’ Reno stond nog op zijn voeten, terwijl bij Tseng de frustratie toesloeg; hijgend van vermoeienis hield hij zichzelf overeind en probeerde opnieuw toe te slaan. Dit keer ontweek Reno zijn kaakslag met gemak, ‘Wow baas. Je wordt of oud, of erg moe.’ Tseng had al zijn kracht in de slag gebracht, al zijn frustratie en woede, en viel voorover. Sterke handen pakten hem beet, voor hij weer de grond van dichtbij mocht inspecteren, ‘rustig aan man. Neem van mij aan, een warm bad en een biertje, dat zal je goed doen.’

‘Heb ik niet nodig.’ Bromde Tseng vermoeid, ‘laat me met rust.’

‘Ach ja… daar heb je het. Daar sta ik namelijk bekend om, ik laat niemand met rust yo.’ En stak zijn tong uit terwijl hij grijnsde als een idioot. Reno legde Tseng’s arm over zijn schouders en ondersteunde zijn rug, ‘meekomen baas, anders kan ik je straks nog wegdragen en dat wil je niet yo.’

---

Reno had gelijk, dat hij niemand met rust liet. Hoewel Tseng in een verkwikkend warm bad lag, met een zacht geurende oranjebloesem badschuim, bleef Reno in de badkamer, kwebbelend over het onderwerp waardoor Tseng zo schrok. Een womanizer, noemde hij zichzelf, tot Tseng’s grote ongenoegen. Als hij nou maar wegging! Als Tseng weer genezen werd verklaard, zou hij Reno in de knoop leggen, zodanig dat zijn hoofd in zijn kont zou steken… Het idee alleen al ontlokte een onwillekeurig gegrinnik van hem.

‘Wat is er baas?’ Reno kneep de fles oranjebloesembadschuim leeg in het bad en spetterde met zijn hand door het water.

‘Niets… behalve dan wat ik met jou van plan ben.’ Grijnsde hij met pretlichtjes in zijn ogen.

‘Ehm… baas…?’ Beseffend dat Tseng misschien wel eens op mannen zou kunnen vallen vond reno het wel eens tijd om te gaan…

‘Reno. Blijf. Dat is een bevel.’

De jonge roodharige Turk bleef staan, ‘ja baas?’

‘Reserveer een tafel voor twee bij het Redford restaurant, met de cupidosuite alsjeblieft.’ Met een handgebaar stuurde hij Reno weg, ‘voor vanavond zeven uur alsjeblieft.’ Grijnzend van plezier keek hij naar de nerveuze Reno die sneller dan snel op de gladde badkamervloer zijn exit probeerde maken…

---

Voor het eerst in zijn leven hield Reno zijn mond. Wat was er mis met zijn baas? Okay, het nieuws was misschien een beetje slecht gebracht, misschien een beetje misplaats – erg misplaatst – maar daarom hoefde Tseng toch geen afspraak met HEM te regelen?! Of wel soms? Was Tseng dan toch homo? Of…

Elena was hooglijk verbaasd dat Reno voor het eerst in haar leven zijn mond hield. Wat was er toch mis met het joch? Nieuwsgierig – ook omdat een beetje Turk wist wat er gaande was in het gebouw – achtervolgde ze hem tot groot ongenoegen van Reno.

‘Scheer je weg groentje, je hebt hier niets te zoeken.’

‘Hey! Na Tseng was ik degene die het dichtst bij Sephiroth was ja! Dat zie ik jou niet nadoen.’

‘klopt, gezien Sephiroth dood is.’ Bromde Reno terwijl hij het nummer van het Redford hotel draaide, ‘Redford restaurant? Healing lodge, een tafel voor twee en een cupidosuite voor vanavond zeven uur alstublieft. Op naam van Shinra.’ En hing op toen hij de bevestiging kreeg.

Elena’s ogen glommen van plezier, ‘en met wie ga jij uit?’

‘Wil je niet weten…’ hij besloot dat hij zichzelf zou verdrinken in een mix van sake, scotch, whisky en umeshu, nog voor de avond begon. En dat kon dan maar beter snel beginnen, gezien het al vier uur in de middag was.

---

Murmelend probeerde hij zijn gedachten op een rijtje te krijgen. “Elena houd van je yo. Ze was er kapot van dat je door Sephiroth geraakt werd. Dagen achtereen heeft ze alleen maar gehuild, alleen. Niemand kon iets voor haar betekenen. Niemand kon haar troosten. En nu ben je terug en je geeft geen moer om haar. Alsof ze niet eens bestaat. Hoe denk je dat het overkomt op haar yo? Yo, zeg eens wat.” En met die woorden tijdens hun sparren had Reno Tseng volledig onderuit gekregen.

Had hij dan niets gezien? Had hij dan helemaal niets opgemerkt? Geen signalen? Helemaal niks noppes nada zip? Was hij nou de commandant van de Turk, dé elite wacht van Shinra of niet?!

Goed… ze had een lieflijk parfum en ze lakte haar nageltjes en ze droeg wat make-up en ze zag er meer verzorgder uit dan anders en ze droeg zelfs hoge hakjes, iets wat ze daarvoor ook deed, maar nu had ze er meer. En ze kookte voor hem – ook voor Rufus, Rude en Reno – en ze deed de was voor hem – ook voor Rufus, Rude en Reno, bij gebrek aan huishoudster – en ze bakte regelmatig een taartje en hield een tuintje bij en maakte de healing lodge wat fleuriger met wat boeketjes en zei dat hij goed genas en er goed uit zag en had dat lieflijk blosje op haar wangen als ze dat zei, of alleen al naar hem keek en als ze de littekens op zijn zijde verzorgde deed ze heel voorzichtig en glimlachte lief en bloosde en kalmeerde hem als de pijn te erg werd en was ze net even wat lieflijker dan anders…

KADUNK!

Alsof hij tegen de muur liep, zo voelde hij zich.

‘Tseng man… je bent een gelukkig man…’ Tseng grijnsde toen hij zichzelf in de badkamerspiegel bekeek. Een vrouw als Elena was er een uit duizenden en moest je zoeken met een kaarslichtje.

De grijns verdween echter snel toen hij zich bedacht hoe hij die ene vraag moest stellen. Het had hem van zijn stuk gebracht – gezien de blauwe plekken op zijn torso en bovenarmen, hoe zou het haar dan van haar stuk brengen?

‘Hai Elena, wil je met me uit voor een avond gevolgd door wilde stomende dampende sex?’ zijn woorden horend en herhalend in zijn hoofd besloot hij: ‘Niet goed.’

‘Lieve Elena…’ hij kreeg er al de kriebels bij, ‘te slijmerig.’

‘Lieve mooie Elena… nu klinkt het zeker alsof ik alleen maar sex met haar wil.’

‘Mooie Elena, mag ik je mee uit vragen?’ Tss… alsof ze dat pikt. Ze is een vrouw, man! Zo’n iemand als Elena wil klasse, pracht en praal, geliefkoosd worden en meer van die dingen!

‘Elena…’ God ik klink als haar baas. De realiteit sloeg toe: ‘Shit, ik BEN haar baas.’

Misschien moet ik haar maar mailen… nou dat komt goed over!

Misschien moest hij het simpel brengen. Heel simpel. Back to basics…

---

Het was een heel gezicht, om Tseng in haar kamer te zien. Ze had net een gesprek gehad met Rufus Shinra over haar miserabele leventje hier zo. Niet dat hij er iets aan kon verbeteren. Hoewel hij wel iets voor haar kon betekenen. Soms was het gewoon heerlijk om eens met iemand te spreken, en voor Elena, geheel verstoken van andere-hormonaal-verstoorde-vrouwen-met-ongesteldheid-PMS-en-andere-hormoonachtige-idiote-dingen-die-je-leventje-zonder-chocola-en-warme-kersenpitkussens-aardig-konden-verstoren, was het aangenaam.

Nog verraster was ze over het feit dat hij een aantal gelamineerde postertjes van A3 formaat in zijn handen hield, een hoofd als een biet had en nerveus voor zich uitkeek als een schooljochie die voor het eerst de Queen Bee van de school had gezien en direct smoorverliefd was. Erger nog, hij keek alsof ze ver buiten zijn bereik lag.

Lieve Elena

Iets verrast keek ze naar het A3 gelamineerd postertje dat Tseng op hield. De woorden verrasten haar, hoewel zijn rood aangelopen hoofd haar nog meer verraste.

Je bent een hele mooie vrouw

Even slikte ze bij het volgende gelamineerd postertje, dat had eigenlijk niemand ooit tegen haar gezegd. Alhoewel, haar ex-vriendjes weliswaar, hoewel ze als ze het had uitgemaakt spontaan tot lelijk werd verklaard.

De mooiste van de wereld

Dat had ze eigenlijk ook altijd gehoord, tot ze het uitmaakte of gedumpt werd door haar liefjes-voor-het-leven. Later als Turk werd ze helemaal gemeden omdat ze simpelweg te sterk was voor mannen en een Turk was.

Een man moet ogen in zijn kont hebben als hij je niet ziet staan

Nu kreeg ze kippenvel; zenuwachtig keek ze naar hem. Zijn hoofd had nu de kleur van een biet en hij probeerde niet te kijken of te grinniken als een nerveus schooljochie.

Mag ik je mee uit vragen?

Knipperend met haar ogen, eigenlijk meer verbaasd over het feit dat hij het vroeg, keek ze naar hem. Het bleef “stil” na dit laatste postertje. Ongemakkelijk slikte hij een brok zijn keel weg, Elena zag dat hij trilde en een zweetdruppeltje gleed over zijn voorhoofd naar beneden.

Blozend van verlegenheid – ze had dit nooit rechtstreeks durven vragen en ze had zichzelf bijna letterlijk voor het hoofd geslagen dat ze het nooit had gevraagd voor Sephiroth hem zo toetakelde – knikte ze met een trillertje in haar stem, ‘ja… dat mag je…’

En voor het eerst in haar leventje, zag Elena iets dat ze nooit had gezien bij haar baas; hij viel flauw…

Bij gebrek aan betere titel: drakenliefde

Wed, 06 Aug 2008 07:59:02 GMT

Titel: Drakenliefde
Fandom: Poort des Doods saga (http://en.wikipedia.org/wiki/The_Death_Gate_Cycle)
Personages: 2 kwikzilverdraken
Genre: Romantiek,
Waarschuwing: tenzij je rare visioenen krijgt bij drakenliefde, geen. ik kon gewoon geen betere titel verzinnen...

Het was een zonnige dag. Het regende nauwelijks op Kurinandistai. Soms regende het wel, het water was heilig voor de mensen omdat het koraliet het niet opzoog. De kristallen bomen zogen het op, slechts als zij 6 of 7 voet hoog waren zou het water normaal geoogst kunnen worden. Als ze langer waren, zouden de bomen het voor zichzelf houden. Op deze werelden waren geen kreken of beekjes. Het koraliet produceerde een gas lichter dan lucht; de werelden zweefden erin. Sommige eilanden waren licht, anderen dik. Kurinandistai behoorde tot het middelste rijk van Arianus, Wereld van Lucht.

De lucht was helder en voor het eerst in verscheidene dagen waren er geen krijgers in de lucht. Geen elven prinses op de vlucht, geen tovenaars in oorlog met koningen of koninginnen. Geen oproeren vandaag, helemaal niets. Maar dit deel van Kurinandistai was ver weg van steden. Verlaten en bijna op de rand van het eiland stond een kleine hut. Het was gemaakt van hout. Het huisje was klein, oud maar doorstond de tand des tijd. Gras bedekte het dak.

Het hutje was verre van comfortabel. Er waren geen meubels, zelfs geen bed. Met vuil bedekte ramen blokkeerden het zonlicht alsof de Heren van de Nacht met hun sluier Kurinandistai afschermden, zoals zij elke twaalf uur deden. Slechts een gevilde huid van een of ander dier diende als deken. In de rechterhoek, tegenover de dierenhuid, lag een klein fornuisje dat voor zowel warm eten als warmte zorgde in de koude dagen. Koud weer terroriseerde de eilanden van Arianus.

Het hutje bood echter bescherming en warmte voor een jaagster.

Niemand kende haar naam. Niemand wist waar ze vandaan kwam. Alle dorpsbewoners wisten dat ze daar was, plots, als een dryade die haar boom had verlaten. Sommigen zeiden dat zij een dryade was, anderen zeiden dat zij een tovenares was. Anderen beweerden dat zij een heks of een elf was. Niemand wist het zeker.

~o.0.o~

‘eheeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!’

Toen ze het geluid hoorde, rende het zwijn weg van het geluid. Wat het ook was, het ging door en door en door. Soms stopte het, en toen was het er weer. Het gekrijs spleet haar hoofd bijna in tweeën. Nieuwsgierig stopte ze haar jacht en besloot dat ze moest uitzoeken wat de bron van het geluid was.

‘eheeeeeeeeeeeeeeeeeeehhheeeeeeeeeeeeeeeeee!’

Met sterke snelle benen sprong ze over kreupelhout. Haar oren hadden de richting van het geluid gevonden, haar ogen volgden haar oren. De kristallen bomen versplinterden rondom haar door het geluid, net als de wind…

Uiteindelijk was ze daar, daar waar het geluid zo luid was. En het stopte! Was dit een grap? Of een spel? Was zij onderdeel van een jacht? Of was het een val?

Twee goudkleurige ogen staarden haar aan, toen ze daar zo stond. Het probeerde op te staan maar het viel op de grond, plat op diens achterste. Daarna staarde het mensenkind naar de vrouw.

ZE had alle menselijke eigenschappen die een vrouw diende te hebben. Twee armen, twee benen en ze liep rechtop. Ze was lang en slank en had een smalle taille. Kleine borstjes en een lange nek. Ze had sterke schouders en haar gezicht was hartvorming, haar ogen een beetje als die van een draak, groot en lang. Ze was niet echt gespierd maar haar verschijning was erg sterk. Dikke zilver witte lokken vielen op haar rug, een wit shirt bedekte haar armen; een leren broek haar benen. In haar handen hield zij een dolk; normaliter was deze verborgen in haar linker laars. Haar laarzen, knie hoog waren eveneens gemaakt uit leer. De leren tuniek die ze droeg was zo zacht als poetsdoek geworden gedurende de jaren.

Meteen nadat het mensenkind haar had gezien, begon het weer te schreeuwen. Haar hoge stem krijste zo luid, dat de kristallen takken afbraken en op hen regenden.

De vrouw vluchtte toen ze mensen hoorden naderen. Op dit moment kon het haar weinig schelen wat er met het kind zou gebeuren… of toch?

Met sterke handen klom ze in een kristallen boom en wachtte tot de mensen kwamen. Misschien zouden zij het kind meenemen?

‘Verdomme!’ het krijsende kind verdween toen de soldaat naderde. De tovenares behield de levensechte verschijning van het kind niet. ‘Ze wist het!’ de kapitein schreeuwde en meer kristallen takken vielen naar beneden. Verscheidene mensen renden het bos in, om vervolgens te worden geraakt door de vallende takken.

Ze kon de tak voelen schudden en kraken onder haar voeten, maar deze hield haar. De boom was sterk en krachtig.

De prachtige tovenares betrad het kristallen veld, ‘ze was hier… ik kan haar magie voelen! Vind haar en dood haar!

De vrouw kon haar oren niet geloven. Ze begreep de mensentaal niet goed, de elfen taal minder en nog minder van Gegs of Dwergs? Het was te moeilijk voor haar. Maar dit was een totale vernedering. Haar bloed begon woest te koken en ze wilde uitbreken. Geduldig hield ze zich in. Als de tovenares haar krachten nu zou voelen, zou ze aanvallen en haar doden.

De vrouw wist genoeg. Het was tijd deze plaats te verlaten.

~o.0.o~

Ik ben nog altijd ouder dan jij ooit zal worden, tovenares. Jij mag dan sterk zijn, jij mag dan machtig zijn, maar jij zal mij nooit overtreffen. Noch zal jij de Mysteriarchen overtreffen van het Hoge Rijk. Dacht ze terwijl ze verwonderd terugkwam bij het kleine hutje midden in de nacht. Jij bent jong en mooi. Jij hebt niet gezien wat ik heb gezien. Jij hebt mijn jaren niet. Noch mijn leven Jij hebt slechts je eigen leven in je eigen handen, enkel omdat jij niet beter weet. De levens van hen om jou heen tellen niet. Ik heb het gezien. Ik heb het gevoeld.

Oh mijn liefste! Ik wil met je praten! Ik wil je vertellen hoeveel het mij spijt. Dat het mij spijt voor mij stommiteit en mijn nieuwsgierigheid. Dat het mij spijt voor jou… Jij gaf je leven op voor mij! En ik deed niets!

Wat ik deed ondertussen… ik had je moeten redden. Maar ik deed niets. In plaats daarvan keek ik toe, ik bestudeerde de mensen… Al die tijd… al die tijd was er geen van ons geboren die spijt kende.

Ik heb rijken zien komen en gaan. Ik heb legers zien komen en vallen. Ik heb veldslagen gezien, oorlogen. Ik heb het begin en einde van oorlogen gezien.

Ja, ik was zelfs daar toen de wereld werd gespleten in vier werelden. Ik was een jonkie, een kleintje. Maar ik heb het gezien.

Ik was daar, toen de Sartanen werden gecreëerd door de golven van magie. Ik heb hen zien bloeien in voorspoed.

Ik lust gezien, en liefde. Ik was ooggetuige van haat en vernietiging van onder de mensen. Samah de Sartaan… was jaloers op de Patrynen… Zij waren slimmer, beter, sterker. Maar Samah wilde niet leren. Hij wilde wat zij hadden. De Sartanen waren gedoemd uit te sterven. De wereld had besloten dat zij nutteloos waren geworden.

Ik heb hun gevechten gezien, hun oorlogen… ik heb veel verloren door die oorlogen.

Ik was daar toen de Patrynen werden afgeslacht door de Sartanen en hun even krachtige magie. Zij werden bejaagd als iets lager dan beesten. Alsof zij niet mochten leven. Alsof zij dat recht niet hadden. Ik moet toegeven, Patrynen zijn niet de vriendelijkste mensen. Maar ik heb mij altijd afgevraagd wat het was om een van hen te zijn.

Ik was daar, toen de Sartanen verdwenen van de wereld. Waar zijn zij heen gegaan? Waar zouden zij zijn? Ik was daar toen iedereen iedereen vergat.

Ik was daar, toen iedereen de andere werelden vergat…

Maar ik vergat nimmer mijzelf, toen ik met jou was, mijn geliefde.

Immer vroeg ik mij af wat het was om mens te zijn. Of wat het was om een elf te zijn. Of om een Geg of Dwerg te zijn. Zelfs vroeg ik mij soms af wat het was om een Sartaan of een vreesloze Patryn te zijn. Zij lopen allen op twee benen, twee voeten. Rechtop als mijn meesters geliefde zou zeggen.

Ik wilde dit nimmer. Het was niet de bedoeling da mijn wens waarheid werd, zoals dit. De dryade vraagt zich immer af wat het is om mens te zijn. De najade en de myriade vragen zich allen hetzelfde af: wat het is om mens te zijn, voor een dag.

Maar wanneer zij mens worden en hun diepste wens waarheid wordt, zullen zij de volgende dag niet halen. Zij willen meer en meer en meer en halen die ene dag alles uit het leven.

Ik wilde dat niet… niet meer

Ik heb een prijs betaalt voor mijn nieuwsgierigheid. De ultieme prijs: mijn liefste.

Mijn liefste had een naam… Eens. Lang gelee.

Hoe lang heb ik hier gezworven? Hoe lang, sinds mijn Armageddon?

Hij is sterfelijk, mijn mensenmeester. En hij beweerd mijn geliefde zelf te hebben gevangen. Dat is een leugen. Hij heeft geen macht meer om mijn geliefde te vangen. Een van zijn voorvaderen heeft dat gedaan. En hij ging over van zoon op zoon, als een watre die van eigenaars verwisselt op een marktdag.

Mijn fascinatie voor mensen eindigde de dag dat hij mij vond.

Voor zij het wist, was ze terug in het hutje…

~o.0.o~

‘Daar ben je…’ de zachte stem kwam van de tovenares, ‘jij bent van mij nu…’ de vrouw bezag de tovenares, die danste en zong als een Sartaan. Heeft ze ooit geweten wat zij deed? Maar de vrouw danste verder en verder. Haar stem was zacht en sterk, warm als vuur. Ze viel in slaap, langzaam maar zeker. Al dat zij wilde was opgeven en in slaap vallen… Het was iets anders dat haar wekte… Oude, vergeten magie, klaar om te ontsnappen.

Het gekrijs van een overvliegende draak wekte haar magie tot leven. En niet alleen haar lichaam, maar ook haar instincten! Het slachtoffer krijste en schreeuwde, haar stem verwoeste het volledige bos van kristallen bomen. Haar kleding verdween, haar lichaam werd zilver en ze ontwikkelde een staart. Haar lichaam werd groter en dikker terwijl ze langzaam maar zeker veranderde in een kwikzilverdraak.

De tovenares stopte haar magie, het had geen zin meer… Ze had deze strijd verloren. ‘Ik wist het!’ krijste ze in paniek, ‘Ik wist het! Jij ben de draak!’ gek geworden in seconden met haar ogen wijd van angst en haar scherpe hoge stem schreeuwde ze en zong ze en danste ze. De magie van de Sartanen werkte echter niet meer. In luttele seconden had haar opponent de vorm van een schitterende kwikzilveren draak aangenomen.

Dreigend keek zij neer op de tovenares. Als kwikzilverdraak had ze de mogelijkheid haar eigen magie te gebruiken. Wat te doen… wat te doen? Ze kon de tovenares doden, of haar verwonden dat ze toch zou sterven. Of haar eten? Haar maag rammelde en ze had al langere tijd niets gegeten. Haar schalen glinsterden in de duisternis. Haar blauwe lichtgevende ogen keken neer op de vrouw. In een seconde herinnerde ze zich iets. De draak die voorbij vloog…

In tegenstelling tot andere kwikzilveren draken had zij vleugels. Ze was geen serpentachtig wezen; ze was de dochter van een gewone draak en een kwikzilveren draak. Beide soorten hadden haar geproduceerd als een soort van alliantie tussen soorten.

‘Ik wist dat jij hier was!’ schreeuwde de tovenares. Haar naam was onuitspreekbaar in de gewone taal. In mensentaal betekende haar naam Winter Majesty. Winter Majesty brulde luid en vol van woede en pijn. ‘Jij bent Winter Majesty! De halfbloed kwikzilverdraak!’

Toen smeet ze haar gigantische klauw in het lijf van de tovenares en sprak, ‘Eonen lang heb ik temidden van jullie tweevoeters geleefd. Ik heb koninkrijken zien komen en gaan, legers rijzen en vallen. Tijd doodde mij niet. Een mens deed. Wees blij dat ik niet alle mensen dood!’ brulde zij, tilde haar klauw op en smeet de stervende tovenares van de kliffen van Kurinandistai.

Haar lichaam zou nooit worden gevonden toen ze bloedend in de Maelstrom viel, de donkere wolken onttrokken het Lagere Rijk uit het zicht zoals de Heren van de Nacht deden in het Middelste Rijk. Winter Majesty verwonderde zich altijd of ze zou sterven door bloedverlies of door de Maelstrom of doordat ze zou vallen op het Lagere Rijk.

~o.0.o~

Met flappende vleugels verhief ze zichzelf van Kurinandistai en weerstond de gravitatie van de Nexus. Ze was sterk, hoewel de zwaartekracht haar probeerde te claimen. Concentrerend op haar kwikzilveren bloed voelde ze de zwaartekracht niet langer. Net als de eilanden vloog ze rond en uiteindelijke hief ze haar gigantische hoofd en vloog naar het eiland van Griphith Archipelago; een van deze eilanden zou een perfecte rustplaats voor haar zijn om te jagen en te rusten. Deze eilanden waren verlaten.

Maar zij zou hen nooit bereiken. Terwijl zij hoger en hoger klom in de lucht van het Middelste Rijk, voelde ze haar geliefde terugkeren. De liefde van een kwikzilveren draak, gevangen door haar nieuwsgierigheid.

Tijd had alles van haar afgenomen en gaf haar verdriet terug. De transformatie naar mens was teveel voor haar. Ze rouwde in die vorm voor eeuwen. Maar nu had ze haar moed terug en de wil om terug te vechten en haar geliefde te bevrijden!

~o.0.o~

In het hoge rijk, op een van de Heren van de Nacht, hief een kwikzilveren draak zijn hoofd. Hij voelde haar naderen; hij voelde haar hartslag in zijn aderen. De kwikzilveren draak schreed voorwaarts naar de trotse vrouw voor hem. Zij was zijn volgende prooi, nu zijn meester dood was. Zij! De vrouw die met zijn meester leefde! Haar meester veranderde zijn geliefde in een mens. En een simpele magische spreuk kon de magie breken.

Spreuk?!

De spreuk die over hem werd uitgeworpen was sterk. Maar niet sterk genoeg. Hij voelde haar… ze voelde zijn aanwezigheid hier in de wereld van Arianus. Hij brulde en met zijn staart sloeg hij de barrières van het fort stuk. Kalmerende stemmen om hem heen en een andere spreuk die werd uitgesproken over hem… zette hem gevangen in zijn ziel… de dansende klungelige man…

Sartaan!!!! Schreeuwde zijn ziel, Sartaan!!!!

Zijn lichaam reageerde niet. Het was in slaap, in slaap binnenin zijn ziel. Hij droomde van volle groene velden en warme luchten en honderden prooien te bejagen met zijn geliefde.

Alfred zag de tweede draak naderen, maar hij had de kracht niet meer haar het hoofd te bieden. Hij wachtte tot ze zou landen om zijn nek te breken met haar klauwen. In plaats daarvan zweefde ze enkele honderden meters boven hem, ‘Sartaan…’ fluisterde zij en landde voor hem, ‘Dank je dat jij mijn geliefde niet in een mens veranderde.’

Hij was verrast, een draak die kon spreken? Maar natuurlijk! ‘Jij bent Winter Majesty.’ Antwoordde hij haar, ‘Oh! Het spijt mij zo!’ hij begon te stamelen en huilen, ‘het spijt me zo!’

Begrijpend keek zij naar de ruines wat eens Kasteel Sinistrad was, ‘Ik wachtte op hem… De spreuk is niet sterk meer… Ga! Ik bescherm je tegen mijn geliefde.’ In de hoek zag zij een Patryn wachten. Het kind in zijn handen voelde gevaarlijk. Ze wilde zijn kleine nek breken. De Geg aan de andere kant lag bang op de vloer hopende en biddend tot iets genaamd Mennedjers, dat hij niet werd opgegeten. ‘Ga.’ Fluisterde zij en legde haar gigantische hoofd neer aan de voet van haar geliefde. ‘Ga.’

Terwijl zij vertrokken, verwonderde zij zich weer, met spijt…

Er was nog nooit een draak geboren die spijt voelde.

~o.0.o~

Ik vocht hard… zo hard, dat ik nooit de spreuk voelde. Ik voelde nimmer de val van magie. Zeventien magiërs en tovenaressen stonden daar en vingen mij in hun spreuk, hun val. Toen mijn geliefde gevangen werd genomen werd ik verandert in iets dat ik begon te verachten, te haten. Het verraadde mij, tot mijn wanhoop. Niet langer was ik een draak, niet langer droeg ik trots mijn vleugels. Niet langer kon ik door de lucht van Arianus vliegen. Niet langer kon ik verlangen naar de wereld.

Ik had handen… zachte handen met kleine nagels. Wanneer ik mijn lichaam betastte, voelde ik twee heuveltjes… mijn borsten. Ik had benen… blote benen. En blote voeten. Niet langer had ik een geschubde huid; niet langer was ik een gewilde prooi voor Elven. Niet langer was ik een trotse doch nieuwsgierige draak…

Ik was een mens geworden…

Daar lag ik op de grond. Iedere keer dat ik trachtte te staan, viel ik omdat ik niet op twee benen kon lopen. Ik kon niet meer vliegen. Ik had alles verloren. Alles! Mijn geliefde! Ik verloor jou! Mijn dierbare geliefde!

Mens! Mens! Mens! Ik verachtte hen, haatte hen, walgde van hun verschijning. Maar toen vond ik uit dat mensen konden sterven… net als ik toen ik een draak was… het kostte mij een paar jaar om uit te vinden hoe ik moest lopen, lezen en schrijven. Maar wat zijn jaren voor een draak?Ik maakte vrienden en vond uit dat niet iedereen als de mysteriarchen was die mijn geliefde gevangen namen. Ik had vijanden die ik haatte, maar ik rende immer weg…

En in die tussentijd stierven mensen…

Toen mijn geliefde wakker werd uit zijn slap, was er veel tijd weggevloeid. Nimmer was er een draak geboren die tijd voelde. Ik voelde tijd wegslippen, mijn lichaam werd langzaam ouder, langzamer dan een mens of elf, of zelfs een Sartaan of Patryn. Maar ik voelde de tijd wegslippen. Hoe gingen mensen daarmee om? Ik zou het nooit weten.

Ik vergat mijn geliefde, tot ik een draak tegenkwam in mijn mensenleven… Ik herinnerde. Ne ik vocht terug. Tezamen vluchtten we voor de mensen naar Kurinandistai… daar bevrijdde ik de draak genaamd Matriarch. Ik zag haar nimmer meer terug. Maar ik voelde mij vrij voor die paar uur, ik voelde mij draak.

Mijn geliefde was te woest. Te woedend en te wanhopig… hij staart naar mij, terwijl ik hier stervend aan zijn voeten lig. Zijn magie kan mij niet redden… hij kan het gewoon niet. Langzaam zie ik bange mensen ons benaderen. Kinderen van de mensen die mijn geliefde vingen en mij betoverden. Ik kan hen niet haten.

Mijn geliefde valt nog eenmaal aan om mijn leven te verdedigen. Hij is zo dapper… zo ontzettend dapper, mijn geliefde Sunray… een laatste beetje nieuwsgierigheid bloeit op…

Waar gaat iedereen heen als zij sterven?

~o.0.o~

Reflectie

Wed, 06 Aug 2008 07:58:00 GMT

Titel: Reflectie
Fandom: Gundam Wing (http://www.gundamofficial.com)
Personages: Treize Kushrenada, Leia Barton
Genre: Romantiek, deathfic
Waarschuwing: dood, dood en nog eens dood

Het heelal was schitterend. Iedere ster representeerde het leven, zo voelde het voor hem. Met tranen in de ogen zag hij hoe iedere ster langzaam doofde. Hij voelde zich zo droevig om het verlies dat hij ervan huilde. En met elke traan die viel, gingen er meer sterretjes uit, tot hij door duisternis was omringd.

Hij wist dat hij ergens een dochter had, in dit geschifte rijk van oorlog en verwoesting. Het voelde als een vlek op zijn blazoen dat hij haar, noch haar moeder, niet kende. Zouden hun sterretjes misschien ook uit zijn gegaan?

Of was het, dat zijn sterretje uit ging?

De stilte om hem heen was verwoestend.

Ineens kwam alle herrie terug; Wufei’s geschreeuw om zijn dood, Heero en Zechs die elkaar te lijf gingen in gevecht, Quatre die het commando had en Duo en Trowa beval, Relena die Lady Une troostte, mensen die stierven, vochten om te leven, een poging wagend de oorlog te ontvluchten.

Terwijl hij langs een trap van het verwoeste Fort Barge ging zag hij wat oorlog kon doen. Nee. Wat mensen, geschifte mensen, konden doen.

Macht corrumpeert. Absolute macht corrumpeert zelfs meer. De organisatie van de Specials was een vergissing. Iedere soldaat die de Specials versterkte wilde de macht om het gevecht te kiezen. Om te heersen en te overheersen over al het leven.

Het was de grootste eer mogelijk. Zelfs een oorlogsmedaille kon hier niet tegen op. Mannen en vrouwen die tegen hen opkeken. Hij moest toegeven dat hij ervan genoot, ervan hield, de aandacht, de macht, het gevoel te leven.

Desondanks hield vechten in een Mobile Suit de ogen op de computer van de machine. Het gevecht was nooit zichtbaar. De verliezen, de pijn, de verwoesting. Hij zag het nooit.

Tot hij werd afgezet door de Romafeller Foundation, toen Hertog Dermail de macht greep als een hond met hondsdolheid iedereen bijtend en infecterend met macht en gekte en corruptie. Dat was het moment waarop hij zich verraden voelde, achtergelaten, dood. Hij moest leven, overleven, en een nieuw gevoel van “levend zijn” ontwikkelen. Het kostte tijd. Tijd om zijn gevoel van “levend zijn” te hervinden.

In die tijd leerde hij over de oorlog. Het was niet hetgeen hij had geleerd op de militaire academie, noch van de verhalen van ouderen. Vrouwen en kinderen klopten aan aan de deur van zijn landhuis, vragend om een plek om te schuilen of om eten. Om zo weinig macht te hebben en nauwelijks genoeg om zijn eigen mannen te voeden, moest hij hen wegsturen.

Mannen… vrouwen… zowel goed als kwaad. Dood. Verscheurd door de krachten van het gevecht. Hun ogen gesloten of starend in de leegte, leeg. Zij waren noch goed noch slecht. Gedood dankzij oorlog. Gedood dankzij gestoorde mannen en vrouwen, ziek van macht en hebzucht.

Treize bewoog zich langs hen. Niet omdat hij het wilde, maar omdat hij er was.

‘Je kan je fouten goedmaken in een volgend leven.’ De fluistering kwam van achter hem. Het was de verpleegster van L3, ‘Leia?’

‘Ik ben hier…’ haar zachte ogen en droeve glimlach maakten dat hij zich droef voelde, verlangend naar haar aanraking. Toen hij dichterbij kwam zag hij de dunne rode lijn langs haar hals. Haar kleding was doordrenkt van blood.

‘Wie heeft dit gedaan?’ hij hield haar stevig vast. Hij vloeide over van spijt dat hij haar niet beschermd had, ‘wie heeft dit gedaan.’

‘Het maakt niets uit nu. Jij bent hier… ik ben hier… we zijn samen. Dat is wat telt. Dat is belangrijk.’

Toen keek hij naar zijn handen; hij had brandwonden over zijn gehele lichaam, en toen hij zijn gezicht aanraakte voelde hij meer brandwonden.

‘Je bent dood, weet je?’ de waarheid was hard, hoewel een deel van hem het al wist. ‘net als iedereen die stierf. Sommigen hebben geluk, zij sterven snel en pijnloos. Anderen doen er verschrikelijk lang over. Niemand kan het kiezen. Het is niet je recht die keus te maken.’

‘Hoe komt het dat mensen elkaar blijven aanvallen? Ik wilde enkel de aarde en de koloniën verdedigen.’

‘Je maakte die keus toen je het commando weer overnam.’ Haar ogen verhardden een beetje, ‘ik hoopte dat Dermails machtsovername je zouden stoppen van vechten. Dat het je tot een warme vriendelijke man zou maken. Dat je onze dochter had opgevoed in vrede!’

‘Onze… dochter…’ Treize voelde zich zo bedroeft.

‘Je bent werkelijk de beste soldaat die er is.’ Pestte Leia, ‘je kan enkel het feit niet aan dat je een dochter hebt. Nu heb je haar achtergelaten met een verschrikkelijke toekomst!’ in de leegte danste ze om hem heen, als een elfje van de oude verhalen, haar licht veranderend van rood naar geel naar paars en naar blauw en groen.

Treize volgde haar met zijn blik, hoewel hij haar gezicht niet kon zien, ‘wat is haar naam?’

‘Wie?’ Leia stopte, haar ogen furieus rood geworden.

‘Onze dochter haar naam! Wat is haar naam!’ Furieus reageerde hij op haar plagen en pesten.

‘Onze dochter haar naam? Jij hebt geen dochter. Jij ontkende haar geboorte. Jij meed me toen ik zwanger was. Ze is jou bloed ja. Je ontkende haar bestaan, dus nee… je wilt haar naam niet weten. Je bent dood Treize. Ontken het niet. Je kan haar niet meer redden.’

Alsof een deel van zijn schedel werd weggeblazen, zo voelde het, ‘het doet pijn, niet waar?’ Leia fluisterde zachtjes, haar handen raakten zijn verbrandde gezicht aan, ‘het doet pijn dat niemand er is, voor jou zorgend, voor jou kind. Toen Trowa wist dat ik jou bloed droeg, vermoordde hij me na haar geboorte. Mariemaia… haar naam is Mariemaia…’

De stilte viel, net als pijn, liefde en begrip, ‘je wilde een familie. Ik wilde een carrière. Wij…’

‘We zouden samen kunnen leven, jij en ik, zoals zoveel vrouwen die hun man naar het slagveld volgden.’ Leia glimlachte hem toe, ‘misschien was het mijn keuze, misschien de jouwe.’

‘Waarom dan het pesten? Waarom dan het sarren?’

‘Omdat je het nu begrijpt.’ Ze bewoog haar arm en het slagveld was verdwenen. Wat overbleef van de vernietiging waren de doden en de schroothopen, ‘je hebt de gevechten en de ramp gezien, je hebt de doden, de stervenden en gewonden gezien. Zoals ik heb gezien hoe mijn dochter in de handen van mijn vader viel. Kijk!’

Ze nam hem mee naar MOIII, ‘kijk!’ Relena viel in Heero’s armen, tranen huilend van verlossing en angst, ‘kijk naar hen… zijn ze niet schattig?’ Duo stoof op Hilde af om haar te ondersteunen, ‘zijn ze niet lief?’ iedereen vierde feest, iedereen juichte, hoewel er een droef bleef.

‘Wufei…’

‘Je hebt hem pijn gedaan, toen je hem niet doodde.’

‘Het was niet eervol.’

‘Voor hem wel. Toch spaarde je zijn leven.’

‘Om hem te vernederen.’

‘Nu laat je hem achter in twijfel en verdriet. Vreemd… zelfs na je overlijden, blijf je mensen verwarren. Is dit een spelletje van je?’

Treize keek toe hoe ze naar de chinese jongeman ging en haar armen omhem heen sloeg. Voor een moment leek hij minder verdrietig. Toen kwam zijn verdriet terug en duisternis nam bezit van zijn hart, ‘hij heeft alles om een goed man, echtenoot en vader te worden. Oorlog nam dat van hem af. Jou keuze om zijn leven te sparen, nam dat van hem af.’ Een traan gleed over zijn gezicht.

‘Je kan je fouten herstellen in een volgend leven…’ droef begon ze te vervagen in de duisternis van het heelal, tot ze niets meer was dan een lichtje, ‘tot dan, ben je een verloren ziel.’

Treize huilde. Alleen.

Liefde, gewoon liefde

Wed, 06 Aug 2008 07:57:05 GMT

Titel: Liefde, gewoon liefde
Fandom: Gundam Wing (http://www.gundamofficial.com)
Personages: Triton Bloom, OC
Genre: Romantiek
Waarschuwing: (ja, het is spam-Dutch-fanfic-community-onder-dag)

Het viel allemaal wel mee, achteraf gezien. Die etter van een vriendje – ex vriendje wel te verstaan – had ze goed voor schut gezet. Een plens bier in zijn mik was meer dan genoeg om hem te leren dat er met haar niet te spotten viel. Wat dacht hij eigenlijk wel? Dat ze elke vent pakte die ze tegenkwam? Dat ze met hem en nog een paar vrouwen in één bed zou duiken? Hmpf! Dan kende hij haar niet genoeg!

In hetzelfde café waar ze hem goed voor schut zette kreeg ze van de barkeeper een drankje; recht uit de tap een of ander bierbrouwsel dat eigenlijk gewoon bocht was, slootwater. Een gruwelijke gedachte dat ze het tot op de laatste druppel moest opdrinken zorgde voor rillingen over haar rug.

Geschrokken keek ze op toen er een warm zacht iets op haar rug werd gelegd, ‘Ik zag dat je het koud had.’ De stem, warm en vriendelijk, behoorde toe aan een man, nou niet echt bepaald knap te noemen. Zijn gezicht was nogal pokdalig en zijn haar zag eruit alsof het voor het laatst geknipt was in de Eerste Wereldoorlog. Lang en breed geschouderd weliswaar, gekleed gaand in een houthakkersblouse en jeans met cowboylaarzen eronder. Een baardje van enkele dagen oud ontsierde zijn pokdalig gezicht nog meer. ‘Je nam hem goed te pakken.’ Hij grinnikte vrolijk, ‘Zal hem leren.’

Niet echt in de mood om te praten draaide ze haar hoofd af; ze sprak al zelden met de eerste de beste vent die ze tegenkwam.

Hij zette zijn eenmansconversatie voort, ‘mijn vrouw was net zo; als haar iets niet zint liet ze het direct weten, en als ik dan doorzette ondanks haar waarschuwing, kreeg ik er van langs. Tja… dat was me een vrouw. Een met ballen. Niet een die zich door een man liet inpalmen of afschrikken.’

Ongerust rolde ze met haar ogen, hopende dat hij weg zou gaan, dat hij een hersenspinsel was, dat hij maar een beetje bezig was haar in te palmen en dat hij meer dan stomdronken zou zijn. Strontlazarusdronken!

Onwillekeurig gniffelde ze bij de gedachte, ‘Dus dat vind je grappig?’ hij plaagde haar vriendelijk, ‘een sterke vrouw tegen een slap ventje als ik? Durf je wel?!’

‘Ik durf meer dan jij denkt.’ Voor ze het wist was het over haar lippen gegaan, en zijn ogen glinsterden bij haar uitdaging, zo vatte hij haar woorden op.

Ze merkte dat als hij nadacht hij zijn ogen dichtkneep en een frons op zijn voorhoofd kreeg; misschien was hij niet knap, maar had hij wel zijn aardige trekjes, ‘Heb je ooit achterop een motor gezeten?’

Toegegeven, het enige waar ze achter had gezeten was de auto van haar eerste vriendje, met wie ze voor het eerst sliep. Dat was nog eens saai. ‘Nee…’ Schuchter antwoordde ze.

Glimlachend betaalde hij, liet een veel te grote fooi achter en nam haar hand, ‘doe die jas aan.’ Het bleek een zacht soepel leren jas met een soort van – hopelijk – nepbont te zijn en nog warm; ze had het slechts een kwartiertje over haar schouders gehad. Toen ze het veel te grote ruime kledingstuk eenmaal aanhad, nam hij haar hand in de zijne en leidde haar naar buiten. Ondanks dat hij er ruw uitzag, had hij zachte handen en was hij hoffelijk: zelfs de deur hield hij voor haar open.

Buiten stond op de standaard een veel te grote motor; het leek wel een auto op twee wielen. Had hij niet genoeg geld voor het dak en de andere twee wielen? Fluitend liep ze er naar toe, ‘Wow… da’s een mooitje…’ Hopende dat het van hem was.

Grijnzend zwaaide hij zijn been over het zadel, ‘volgens mij heb jij nog nooit een Honda CBR1000RR gezien?’

Dat moest ze toegeven, ze wist niet eens wat voor merk het was. Glimlachend stak hij zijn hand uit, ‘klim je nog achterop of moet ik je erop vastketenen?’

Kinky. Maar niets voor haar. Enigszins bang ging ze achterop zitten, het zachte leer van het zadel was iets verrassends. Het zag er zo strak uit, dat het net een plastic stoeltje leek, dat nooit zou meegeven. Ondertussen startte hij de motor, iets waarvan zij schrok en bijna van de motor afviel.

‘Nou… als je het niet erg vindt, zal je me hier moeten vasthouden.’ Hij leidde haar handen naar zijn middel, ‘goed vasthouden, anders val je eraf.’ Zeker gezien ze haar beide benen aan een kant van de motor had, ‘zit je?’

ze knikte en piepte angstig een ja, zich schamend dat haar stem zo zwak klonk.

Grinnikend klopte hij op haar handen, ‘houd je vast!’ hoewel ze een snelle spurt had verwacht, reed hij rustig het terrein van de kroeg af, de openbare weg op. Nog steeds viel ze er niet af. Zodra hij merkte dat haar grip om zijn middel iets verminderde, gaf hij voorzichtig gas, haar niet laten schrikkend. Eenmaal gewend aan de motor en het achterop zitten, voerde hij de snelheid op. De motor gromde zachtjes en vibreerde door het paar heen, iets wat ze nog nooit had gevoeld. Wat deed hij met die motor? En wat zou hij met haar doen? Iets wat ze nu pas bedacht.

‘Waarheen, schone deerne?’ glimlachend keek hij in de spiegel.

‘de dijk.’ Nu pas voelde ze dat hij de snelheid goed opvoerde; de wind speelde met haar haren terwijl hij als een coureur over de weg scheurde, op zoek naar de dijk.

Via de steigers van het haventerrein kwam hij bij de dijk. Alleen zat er nog een gat van ongeveer 5 meter tussen hen en de dijk. ‘Durf je?’ nog voor ze antwoord kon geven keerde hij de motor, reed terug en keerde wederom. De snelheid in eens opvoerend leek de wereld ineens stil te staan.

Haar gil was als de schreeuw van een banshee, zo vol angst toen hij over het water vloog met motor en al. Veilig landend aan de andere kant, de dijk, reed hij verder, ‘je mag wel loslaten…’

Gewend aan zijn vreemde rijstijl, soms rustig, soms heftig, liet ze zijn middel los en gooide haar hoofd in haar nek. Haar ogen blikten in de wolkeloze hemel; de sterren helder schijnend aan het firnament als getuigen van hun samenzijn. Wie was hij eigenlijk? Ze had zich niet aan hem voorgesteld… laat staan dat zij zijn naam wist…

Zachtjes knipperde ze met haar ogen, het eerste morgenlicht op haar gelaat weerschijnend. Voorzichtig keek ze op, de helder rode gloed van de zon die over het kim piepte en toen naar de andere warmtebron waar ze sinds een uurtje of drie tegenaan lag. Een zachte snurk vertelde haar dat hij nog diep in slaap was en ze legde haar hoofd tegen zijn borstkas aan; zijn kalmerende hartslag bracht haar al snel weer in een roes.

Vreemd. Dit was de eerste keer dat zij zich zo voelde. Gewoon, een nacht rijden langs de dijk op een motor met een stikvreemde vent die ze normaal nooit zou daten. Nog steeds was hij lelijk, zijn pokdalig gezicht nog steeds hetzelfde als gisteravond hoewel z’n baardje iets groter was. Ze voelde hem zijn spieren spannen terwijl hij zich uitrekte, hoe hij probeerde iets beter te liggen. Toegegeven, het asfalt van de dijk was nou niet bepaald een zacht meegevend bed.

‘Wat dacht je van een ontbijtje bij mij thuis.’ Murmelde hij hongerig, zijn maag reeds rammelend, ‘van zo’n nacht toeren krijg je wel honger.’ Ze liet het zich niet afslaan en ging met hem mee, zonder zijn naam te kennen…

De zachte bries van de ochtendwind was iets warmer dan normaal, alsof iemand zachtjes tegen haar huid ademde. Het leek iets te beloven, iets dat haar leventje op z’n kop zou zetten…

‘Zo… mevrouw Bloom,’ de man die ze vijf jaar gelee had ontmoet in het café keek haar aan, ‘dat klinkt nogal stoer, vind je niet?’

‘mevrouw Bloom…’ gniffelend keek ze naar de taart; een klassieke taart voor een bruiloft, met het mes in haar hand. Zijn hand, twee keer zo groot als de hare leek het wel, bedekte de hare en samen sneden ze de taart aan...

Vanille pudding

Wed, 06 Aug 2008 07:56:05 GMT

Titel: Vanille pudding
Fandom: Gundam Wing (http://www.gundamofficial.com)
Personages: Heero Yuy, Mariemaia Barton, Meisje met Bloem
Genre: Romantiek, deathfic
Waarschuwing: geen, tenzij je niet van vanille pudding houd

‘Hey Heero…’ Mariemaia stormde zijn kamer binnen, ‘Ik moet me verschuilen voor Duo…’ puffende rende ze zijn kledingkast binnen en verstopte zich erin. ‘Zeg hem niet dat ik hier zit!’ haar stem klonk gedempt door zijn kleding.

Glimlachend ging Heero verder met het voorbereiden van zijn missie.

Een paar minuten later kwam Duo binnenstormen.

‘Is Mariemaia hier?’ vroeg hij terwijl hij de kamer van zijn beste vriend observeerde.

Heero glimlachte naar zijn reflectie in het scherm van zijn laptop, ‘Hnn.’

‘Je zo spraakzaam als gewoon.’ Duo was het met hem eens, ‘ze is hier, niet waar?’

Hij onderwierp de kamer aan een inspectie. Temidden van Heero’s spullen lagen vrouwelijke dingen. Relena was een beetje slordig met het opruimen van kamers. Ondanks dat waren zij en Heero verloofd. Ze had redenen genoeg om haar spullen in zijn kamer achter te laten…

‘Jasses… ruimt ze niets op voor ze haar hielen licht?’ hij gooide een panty en slipje weg, ‘zo lang ik maar geen condoom vind is het goed…’ mopperde Duo terwijl hij onder het bed keek, ‘Nee! Hier is ze niet!’ sprak hij met zijn grappig accent.

‘Vertrek.’ Heero klaagde of Duo’s zoektocht naar Mariemaia. Hij kwam van zijn laptop vandaan en liep naar Duo.’

Duo stootte zijn hoofd tegen de bedpost toen hij iemand achter zich voelde staan.

‘Ga. Als. De. Sodemieter. Uit. Mijn. Kamer.’ Sprak Heero met dreigende stem van achter hem.

‘Sorry Heero!’ Duo keek nog eenmaal rond en vertrok, ‘Nope… Ik denk dat ze in Wufei’s kamer is.’

Het zal je veel kosten om daarbinnen te komen…Dacht Heero bij zichzelf, ‘De kust is veilig Mariemaia, hij is weg.’

Terwijl ze uit zijn kast kwam, hield ze een kleine gedroogde bloem in zijn handen. Het was geplet alsof het tussen twee zware boeken had gelegen.

‘Heeft Relena jou deze gegeven?’ vroeg ze nieuwsgierig, ‘of heeft een ander meisje je dit gegeven?’

Een ander meisje…Dacht Heero, ‘Ik had eens een ander meisje…’ fluisterde hij haar toe. Hij voelde zich alsof hij in een impasse zat. ‘Wat wil je van mij weten Mariemaia?’

Ze staarde hem aan: Heero was een volwassen man, sterk en trots. En sinds zij in haar puberteit kwam ontwikkelde ze gevoelens voor hem. Hij was inderdaad knap. Hij zag er niet meer anorectisch uit; zijn lichaam was goed gevormd. Helaas had zijn haar nog steeds andere ideeën, hij zag er altijd uit alsof hij bad hair days had.

Herinneringen van zijn leven als huurmoordenaar vloeiden terug zijn geest binnen, herinneringen aan een klein meisje.

‘Eigenlijk weinig. Je was huurmoordenaar en nu de wachter van Relena Peacecraft. Een van de Preventers en je hebt een thuis. Je had geen thuis toch?’

Heero knikte, ‘Ik was eens verloren Mariemaia. Eens was ik verloren.’

‘gaf Relena je een thuis?’ vroeg ze verwonderd.

‘Nee… kom bij me zitten… laat me jou vertellen over een klein meisje. Ze was jonger dan jij nu. Een stuk jonger.’ Hij zat op zijn bed in kleermakerszit. Mariemaia zat voor hem met het kleine bloempje in haar handen.

Het was zo’n zes jaar gelee… denk ik… was het werkelijk zo lang gelee? Ik vergat, denk ik. Zero kon het mij niet vertellen Mariemaia. Zero kon me niet vertellen hoe vaak ik dat meisje had gedood. Zij was de enige persoon in mijn jeugd die werkelijk aardig voor mij was. Ja, de vier jongemannen die ik mijn broeders noemde. En Relena, ik hoop dat ik haar mijn vrouw mag noemen. En hopelijk eens, dat ik jou mijn nichtje mag noemen. Misschien kunnen wij allen jou weggeven aan het altaar aan de man van je dromen. Zij… zij zal dat nooit meemaken. Zij zal nooit weggegeven worden aan een man die van haar zal houden. Ze zal nooit jouw leeftijd bereiken.

Haar naam was Alexandra, ja… Alexandra Nightingale. Een klein meisje met bruin haar en een schattig gezichtje. Ze leek op jou toen ik jou voor het eerst ontmoette. Blauwe ogen en klein wipneusje. Vreemd hoe je iemand kan herinneren als je iemand probeert te vergeten.

Ben je verdwaald? Verbaasd staarde ik haar aan, een meisje met een grote hoed. Grote lach, grote jurk, net als een prinsesje. Mijn mond viel open.

Ik zei: ben je verdwaald? Ze herhaalde haar vraag met dezelfde enthousiasme van de eerste vraag. Ik wist niet wat te zeggen.

Ik ben verdwaald sinds de dag ik dat ik was geboren. Het was het enige antwoord dat ik kon geven. Inderdaad, ik was verdwaald! Ik was verdwaald sinds de dag dat ik werd geboren!

Oh! Dat is zo droevig. Antwoordde zij droef, Nou, ik ben niet verdwaald. Ik laat Mary uit. De puppy die ze bij zich had sprong op tegen mijn been terwijl ik in het gras zat. Ze knuffelde het, misschien zoals ze eens haar baby zou knuffelen.

Hier. Ze hield een kleine gele bloem voor zich, Ik geef je deze bloem.

Het volgende moment rende de puppy weg en ze volgde haar puppy Mary. Hey Mary, wacht op mij! Mary!

Toen ze terugkwam, kwam ze terug met haar moeder. Ze had verteld over mij, dat ik was verdwaald sinds de dag dat ik was geboren. Dat ik geen thuis had. Verdrietig knielde de vrouw voor mij en vroeg mij te komen voor het diner. Alleen dan was Alexandra haar kleine dochter gelukkig. Mary sprong steeds tegen mijn benen open en was blij mij te zien. Ze kefte met hoog stemmetje zoals puppies dat doen. Ik speelde met haar en het leek uren te duren en ik lachte! Ik lachte! En Alexandra lachte! Wat een lief lachje had ze, zoete giecheltjes, net zoals jij Mariemaia. Haar moeder keek toe, zich verwonderend wat ik bij een militaire basis deed in deze kledij. Slechts een trainingsbroek en een groen tank top.

Het diner was een koningsmaal. Met vanille pudding als toetje. Nu weet je waarom dat mijn favoriete dessert is. Vanille pudding met slagroom. Mary had haar eigen diner en at alsof ze nooit iets te eten kreeg. En na het diner, moest ik haar kamer zien. Wat was ze er trots op. Ze had teddyberen en porseleinen poppen. En ze had een poppenhuis. Jij hebt de replica voor je elfde verjaardag gehad. Dat is ook waarom ik er eeuwen naar kan kijken. En we hadden een theepartijtje. Ze schonk mij thee en gaf mij melk en suiker. Mary speelde in haar mand, Alexandra gaf haar koekjes en kleine hondenbiscuitjes.

Maar toen moest ik gaan en Alexandra was in tranen. Ze begreep het niet, maar ik vertelde haar dat mijn thuis elders lag, en dat ik moest gaan. Immer zou ik aan haar denken. En zo deed ik. Alexandra deed mij beloven dat ik terug zou komen voor een ander theepartijtje. Ik gaf toe.

Maar zag je haar wederom?

Nee…Ik vernietigde de basis. Onfortuinlijk genoeg viel een Leo, explodeerde en de drukgolf sloeg een andere Leo weg. Die Leo vernietigde het gebouw waar Alexandra en Mary woonden. Al wat ik vond was Mary. Nooit vond ik Alexandra of haar moeder. En met het kleine gele bloempje en de overleden puppy Mary in mijn armen ging ik naar huis. Naar L3 X-18999. Dechim zorgde ervoor dat ik alle menselijkheid verloor. Hij zorgde ervoor dat ik werd wie ik was. En nu ben.

Heero eindigde zijn verhaal en zag dat Mariemaia niet langer alleen was.

‘Dat is zo zielig Heero.’ Duo huilde, ‘Ik wist dat niet.’

Met zijn ogen rollend antwoordde Heero, ‘het was jouw recht niet,’ mompelde hij, ‘het is…’

‘Moeilijk om over je verleden te praten?’ Duo maakte de zin af. Zijn vriend met eeuwige bad hair days knikte, ‘Ik weet het,’ zei Duo, ‘Ik weet het.’

Mariemaia huilde, ‘Jij was niet Dechim’s enige slachtoffer.’

‘Als je vanille pudding wilt, ga dan naar beneden.’ Duo stond op en verliet zijn kamer, ‘We hebben slagroom.’

Verrast keek Heero Duo aan, ‘Nou? Ga je het ooit nog eten? Het kan in de afvalemmer gegooid worden als jij hier blijft zitten.’ En met die woorden ging Duo naar de keuken. ‘Ik WIL GRAAG VANILLE PUDDING MET SLAGROOM!!!’ zong hij luid terwijl hij naar beneden liep.

Heero en Mariemaia glimlachten naar elkaar, ‘hij is werkelijk gek.’ Grinnikte ze, ‘hij is geschift.’

Heero stond op, ‘nou? Zullen we dan maar naar beneden gaan voor hij alles opeet? Je weet hoeveel hij kan eten, nietwaar?’

De tiener knikte, ‘Ik weet het,’ voorzichtig legde ze het bloempje terug in de kast en vertrok met Heero.

Heero zwoer dat hij haar kon horen praten toen hij de kamer verliet…

Wil je vanille pudding? Hier laat mij je helpen! Enthousiast schepte ze bijna de helft van de pudding die haar moeder had gemaakt op zijn bord, deed er zelfgemaakte slagroom op. Heero zag dat haar moeder een blik gaf die zei niet zoveel jongedame. Maar ze gaf hem zelfs sprinkles. Hij heeft nooit vanille pudding gehad mama, kijk maar!

Alexandra!

Het is goed mevrouw, ze heeft gelijk. Ik heb het nooit gehad.

Zie je?

Geniet er dan maar van.

Dank u mevrouw.

Hmmm! Dit is heerlijk mamma!

Spreek niet met je mond vol!

Sorry… mag ik nog wat slagroom mamma?

Hier, allebei…

Dank u mevrouw.

Dank je mamma! Je moet mijn kamer zien als je je bord leeg hebt! Wil je die zien?

Maar al te graag.

Haha, eet allebei! Anders wordt het koud…

Schelden

Wed, 06 Aug 2008 07:54:27 GMT

Titel: Schelden
Fandom: Gundam Wing (http://www.gundamofficial.com)
Personages: Heero Yuy,
Genre: Humor
Waarschuwing: ehm...

Wat er ook gebeurde, Heero Yuy kon het aan.

Gebroken botten

Blauwe plekken

Hoofdpijnen

Hersenschuddingen

Schotwonden

Snijwonden

Missies

Vrouwen

Moeilijke suïcidale missies

Moeilijke suïcidale vrouwen

Wing ZERO Costum

Duo Maxwell…

Hij kon het zonder problemen aan, omdat hij ervoor getraind was.

Maar dit… deze naam… Deze belediging!

Schimmelhoofd Heero!

Mariemaia lachte hem uit terwijl ze zonder woorden sprak: Schimmelhoofd Heero

Grommend achtervolgde hij haar. Zonder twijfel zou ze van hem wegrennen als een klein konijntje dat achtervolgd werd en giechelen. Giechelen! Hij haatte die giechels! Sinds twee dagen.

Duo kon eveneens niet stoppen met lachen. Net als Dorothy, Relena, Wufei en Sally. Noin, Zechs en Mariemaia hadden de tapes beluisterd en lachten zich slap. Toen ze hem hadden gezien, rolden ze op de vloer van het lachen.

Hij haatte hen. Ja! Hij haatte ook Relena!

Maar hen doden betekende dat naast het feit dat hij hen had gedood,

Dat hij nooit meer met ze kon praten

Dat hij nooit meer Relena kon liefhebben

Dat hij nooit meer Mariemaia kon plagen

En het allerergste:

Dat hij ze zou MISSEN!

Brandom James Shay

Wed, 06 Aug 2008 07:53:40 GMT

Titel: Brandon James Shay
Fandom: Gundam Wing (http://www.gundamofficial.com)
Personages: Duo Maxwell, ingaand op het onbevestigde bericht dat zijn ware naam Brandon James Shay is
Genre: Deathfic
Waarschuwing: ehm...

Brandon James Shay… Wanneer ik in de spiegel kijk, zie ik hem. Brandon James Shay. Op de een of andere manier, is hij nog steeds hier. Hij heeft mij nooit verlaten.

Een lange kastanje bruine vlecht tot op zijn heupen, een blanke huid door een tekort aan UV-straling en violette ogen, erg zeldzaam voor zowel mensen op Aarde als in de koloniën. Hij is altijd droef en deelt het lichaam waarnaar hij staart met Duo Maxwell.

Maar wat betekent een naam nou? Dat ik een roos een lelie noem verandert de roos helemaal niet. Op de een of andere manier maakt het niets uit hoe je iets noemt. Een roos blijft een roos.

Ben ik nog steeds Brandon James Shay? Hoe lang geleden was het, dat iemand mij zo noemde?

Zo heette ik het eerst, Brandon James Shay. Hilde zal het nooit weten. Zij trouwde Duo Maxwell. Zij trouwde iemand die eens Solo's kleine broertje was.

Niet Brandon James Shay.

Heero zal het nooit weten. Hij is beste vrienden met Duo Maxwell.

Trowa zal het nooit weten. Hij vocht zij aan zij met Duo Maxwell. En Deathscythe.

Quatre zal het nooit weten. Hij is een vriend en mijn zakenpartner.

Wufei zal het nooit weten. Hij werd een krijger die leerde dat andere mensen je vrienden kunnen zijn.

Zij vochten allen een oorlog uit met Duo Maxwell.

Terwijl ik mijn afscheidsbrief schrijf aan al mijn vrienden en mijn vrouw, houdt het geweer dat voor mij op het bureau ligt mij in mijn greep. Het glinstert in het kaarslicht dat mijn duistere kamer verlicht.

Uiteindelijk zal het mij rust schenken, zoals ik al lang gelee had gepland. Die verdomde Professor G die mij toen stopte!

Als ik mijn lichaam verlaat, zal ik dan weer Brandon James Shay zijn? Zal ik eindelijk mijn ouders ontmoeten?

Ik was drie jaar oud, toen zij stierven... Het was de dag dat ik een masker opzette. Het was de dag dat ik vergat wie ik ben. Wanneer ik terugdenk aan die naam, sterf ik. Iedere keer sterf ik. Mijn ziel geeft zich over aan de pijn en wil vergeten worden, zoals mijn ouders werden vergeten. Hoe kan iemand leven met de wetenschap dat diens familie wordt vergeten!? Ik kan het zeker niet.

Dankzij de Maxwell Church heb ik de beste scholing gehad die L2 mij kon bieden. Maar er was altijd iets wat de docenten kwaad maakten: ik vroeg WAAROM? Waarom dit of dat? Waarom niet dit of dat? Waarom vliegt een vogel in de lucht, waarom is de wereld rond en waarom is een jongen een jongen en een meisje een meisje?

Deze kamer is niets meer dan een gevangenis voor mij. De tafel is een obstakel, net als de stoel, het bed en zelfs de kasten. Alles is een obstakel voor mij. Ik kan hier niet meer leven! Ik kan het niet meer!

Alles sluit mij op, iedereen sluit mij in hun harten!

Hoe kunnen zij van mij houden?

Hoe kunnen zij dat zeggen en echt menen dat zij van mij houden...

Misschien is dat liefde...

Wrede woestijn

Wed, 06 Aug 2008 07:52:54 GMT

Titel: Wrede Woestijn
Fandom: Gundam Wing (http://www.gundamofficial.com)
Personages: Rashid Kurama, dochter en kleindochter, Maguanacs, Quatre Rabarbe Winner
Genre: Family
Waarschuwing: geen

Het was een ziekenhuis dat zij moesten beschermen, het enige ziekenhuis in het midden van de woestijn. Ondaks dat dit een arm ziekenhuis was, kwam iedere man, vrouw en kind uit de woestijn naar dit ziekenhuis voor medische zorg. Zij kwamen voor medicatie, operaties, voor zorg. Zelfs hun helden gingen erheen, het Maquanac Korps.

Het Maquanacs Korps bestond uit veertig man met Mobile Suits en een jonge piloot met een Gundam.

Zij hadden hun jongste held gezien en de oudste doctor was er trots op om hem als patient te hebben. Hij had blond haar, blauwe ogen en was mogelijk afstammeling van de Berbers.

Het was een goede dag, voor iemand...

Vanaf een duin, enkele kilometers verder weg, keek een OZ soldaat door een verrekijker naar het ziekenhuis. Het was twee verdiepingen groot en had twee grote vleugels met verscheidene kamers. Mogelijk was er zelfs een ruimte voor rontgenonderzoek en een operatiekamer. 'Goed genoeg, vernietig die tent.' de man sprak tot zijn ondergeschikten. Onmiddellijk vlogen verscheidene Mobile Suits uit om dit alles te vernietigen. Het ziekenhuis had geen verdediging, de mensen binnenin waren ziek en moe, gewond en oud, in een woord: zonder verdediging.

De soldaat grimaste; 'Dit zal die rebellen een lesje leren niet met OZ te spelen.' zand en stof bedekte hun sporen en al snel gingen zij erin op.

Binnenin wisten de mensen niet wat er komen zou.

Allen zagen in de verte de zandstorm aankomen.

Artsen verorderneerde hun patienten naar binnen te komen, verpleegsters bevalen de ramen te sluiten.

Kamelen werden naar binnen gebracht om hen te beschermen tegen het zand en het stof en reizigers zochten bescherming tegen het zand.

De storm kwam, plots, en de mensen bereidden zichzelf voor een lange tijd zonder stroom. De lichten gingen uit en opeens was het donker.

Een baby huilde en een moeder suste het met zachte stem en de melk van haar borst.

Een kind nam de hand van een oude vrouw, 'wees niet bang, het zal snel over zijn.' het jongetje sprak tegen de oude gerimpelde vrouw, 'Ik kan het weten.'

Kamelen maakten hun gebruikelijke geluiden en liepen rond op zoek naar iets te eten, hun begeleiders scholden en prezen de dieren, in hoop dat zij zouden doen zoals hun eigenaren voorstelden.

Sommige artsen en verpleegkundigen werken, anderen buiten dienst zaten de storm uit en serveerden hun gasten voedsel en water. Een scherpe kreet was te horen, van een vrouw die het leven schonk aan een kind. Toen huilde ze en plots gaf ze een scherpere kreet.

Binnin de kamer lag een vrouw met een baby nog steeds in haar lichaam. Er was geen vader. Ze had hem ontvlucht.

Faye Kurama was eens een trotse vrouw, nu was zij een zwak iets, iemand die haar kreten niet binnen kon houden.

De baby wilde er niet uit komen; het zat vast in het geboortekanaal. De artsen bemoedigden haar de baby eruit te persen, maar toen het gebouw begon te trillen onder het hevige vuurgevecht, waren zij niet zo bemoedigend meer. Faye trilde en voelde hoe zeer haar lichaam wilde dat het kind haar verliet.

Haar ziel vertelde haar te wachten en te vluchten, maar ze was zo moe, moe van de geboorte, moe van de pijn, moe van de weeen. Ondanks alles had ze meer pijn gevoeld dan dit, ze wilde opgeven.

Eens was ze een mooie vrouw maar nu was ze een zwak iets genaamd vrouw zonder waardigheid en eer. Haar lange zwarte haren vastgeplakt door het zweet aan haar gezicht en hongerig. Urenlang kon ze geen eten binnenhouden, iedere wee dreef zelfs haar eten uit haar maag al die uren lang.

Bovenal wilde ze haar vader. De enige man van wie ze had gehouden in haar hele leven. Onderwijl lieten sommigen haar alleen in de kleine kamer, de doctor bleef bij haar, bemoedigend met woorden die zij was vergeten. Versuft door pijn, tranen, honger en zwakte, gaf ze op. Ze legde haar hoofd neer op het zachte kussen en rustte. Haar ademhaling werd stabieler, net als haar hartslag. Ieder geluid werd uitgebannen, bereikte haar oren niet meer. Het licht werd verbannen van haar ogen en ze dreef weg in een slaap waar ze al jaren naar verlangde.

Woedend staarde de doctor haar aan, 'Hoe durf je nu op te geven!' hij greep haar bij haar schouders en schudde haar door elkaar, 'Je ontvluchtte je echtgenoot, en je ontvluchtte je verleden om jezelf en je baby te redden! Hoe durf je nu op te geven?'

Faye opende haar ogen zwakjes, de ogen van de doctor waren woest, hij schreeuwde iets tegen haar, maar ze hoorde het niet meer. Een zachte glimlach gleed over haar lippen en ze hief haar hand, waarschijnlijk om iemand's gezicht aan te raken maar faalde halverwege. De doctor schudde haar wederom door elkaar, maar haar hoofd viel naar achter, haar armen werden slap en al het leven verliet haar stervend lichaam.

Het maakte niets uit hoe vaak hij tegen haar sprak of hoe vaak zijn vuisten op haar borstkas inramden, haar hart wilde niet meer bloed rondpompen. Luttele minuten staarde hij naar haar dode lichaam. De man slikte tranen weg, ze wist dat ze het niet zou halen dus daarom kwam ze hier om haar baby te redden...

De verpleegkundige die bij hem was gaf hem een scalpel.

'U moet de baby redden...' fluisterde ze

Hij knikte, 'de baby... ja... de baby...' voorzichtig maar snel creeerde hij al snijdende een weg, door haar spieren en de gespierde wand van haar baarmoeder, naar de baby. Het enige dat hij zag waren kleine beentjes en voetjes. Het vocht al niet meer; het was al blauw. Met spreiders hield hij het gat open en reikte naar de baby.

Eenmaal buiten het eens levende lichaam van zijn nu dode moeder begon de baby te sputteren en te schreeuwen. Voorzichtig sneed de doctor de navelstreng door.

'Een meisje.' Fluisterde de verpleegkundige, 'Kijk Faye! Een klein meisje! Je hebt een dochter.' De dode vrouw gaf geen kik, maar de verpleegkundige voelde een plotse warmte om haar. Misschien was de ziel van de dode vrouw nog steeds in de kamer en misschien bewonderde ze haar baby?

Toen de docotr het slijm uit het neusje en mondje van het kleine meisje had gezogen, begon ze te trappen, schreeuwen, woedend als ze was omdat de man haar uit het warme lichaam van haar moeder had genomen.

De verpleegkundige glimlachte maar werd toen droevig, 'wie zal er voor haar zorgen?'

De doctor schudde zijn hoofd, 'Ik weet het niet...' fluisterde hij.

Zonder waarschuwing schudde het gebouw alsof getroffen door een aardbeving. Niemand had ooit een aardbeving meegemaakt en de paniek groeide snel. Er ontstond een scheur in het plafond, de muren schudden. Wederom schudde het gebouw luid en gevaarlijk, de deuren rammelden en braken en het oude gebouw gaf mee met zijn aanvallers. Mensen schreeuwden, dieren raakten in paniek en wilden wegrennen van het geluid en gevar, kinderen huilden en het kind die de oude vrouw wilde kalmeren, werd nu gekalmeerd door de oude vrouw.

‘Naar buiten,’ fluisterde ze, ‘kalm.’ Beiden ontvluchtten wat komen zou. Buiten was de zandstorm gaan liggen en de zon scheen helder in de lucht. Op de een of andere manier werd het zonlicht geblokkeerd door iets en de oude vrouw kreette toen een gigantische voet op haar dreigde neer te komen.

Paars, dat was al dat zij zagen, paarse bewegende dingen. Sommigen herkenden ze als Mobile Suits, maar wat te doen tegen een 16 meter hoog gevaarte als je maar 1,70 meter groot bent? Niets kon gedaan worden. Langzaam begonnen zij het gebouw te slopen.

Quatre zag dit gebeuren van een afstand; Sand Rock speelde hem de beelden door, ‘Hoe durven zij, een ziekenhuis!’

Normaliter was hij vreedzaam, nu gebood hij Sand Rock tot het vernietigen van de Leos.

‘Wat erger is,’ begon Auda tot zijn meester Quatre, ‘afgaande op de informatie van onze spionnen,

Rashid’s dochter is daarbinnen.’

Enkel het gezicht van Rashid was genoeg voor Quatre. Hij zou geen enkele order meer volgen.

‘Ga je dochter zoeken.’ Zei Quatre hem, ‘red haar van de vernietiging.’ Hij wist dat Rashid hem beschermde als een vader sinds Quatre’s vader stierf. Rashid deed alles voor zijn geadopteerde zoon en Quatre wist dat hij meer dan alles zou overhebben voor zijn dochter. Maar hij wist niet dat Rashid een dochter had.

Rashid vernietigde een Leo met een schot. Quatre volgde hem direct en ramde de Sand Rock in een Leo, die omviel door het gewicht van de Gundam.

Daarna sloeg hij de scimitars in een ander. Auda, Abdul en Ahmed konden niet stoppen te vuren op de Leos. De andere Maquanacs gingen door naar het kampement. Explosies en vuur was te zien van een afstand. De Maquanacs vielen aan zonder waarschuwing en vernietigden de Leos in luttele seconden. Het gevecht was over zo snel het begon. OZ zou het niet snel meer proberen; het Maquanac Korps heerste over de woestijn!

Buiten was de verwoesting, binnen doodsbange mensen. Wie waren deze mensen? Wat zouden zij doen? Toen, een glimlach, een lach en vele dankzeggingen en welkomstwoorden toen de deuren warden geopend. Het gebouw was geen ziekenhuis meer; het was een schuilplaats voor de vluchtelingen van de oorlog geworden. Zij verwelkomden de Maquanacs en vierden de overwinning met hen.

Rashid had echter geen oog voor de mensen. Al wat hij wist was dat zijn dochter hier was.

Meester Quatre gaf hem permissie zijn dochter te zoeken, ‘heb je werkelijk permissie nodig haar te zien?’ vroeg de jonge man de lange oudere man.

Rashid wist dat. Hij kwam en ging zoals hem betaamde.

Nu had hij enkel oog voor zijn dochter, ‘Faye Kurama?’ hij sprak luid en duidelijk, ‘Is Faye Kurama hier?’ mensen vertrokken, vluchtten naar het licht van de dag en verwelkomden de andere Maquanacs toen zij arriveerden van het vernietigde kampement.

Een verpleegkundige bleef achter, ‘Faye Kurama is hier…’ ze wees naar een gesloten deur, maar Rashid was al weg.

Gelukkig dat de deur open is. Hij zou deze verplettert hebben op zijn pad naar haar. Dacht Quatre bij zichzelf, ‘Hij is behoorlijk beschermend naar haar, nietwaar?’

Auda, normaliter degene die plezier, spelletjes en vrouwen liefhad, antwoordde, ‘toen wij naar de ruimte gingen om onze broeders en zusters te redden, was hij gedwongen zijn dochter achter te laten. Ze was reeds erg mooi en schoon, en wij allen dongen naar haar hand en hart. Velen van ons waren getrouwde mannen. Sommige andere mannen van dorpen nabij bewonderden haar eveneens. Toen wij terugkwamen, was zij weg en het dorp verwoest. Wij wisten dat ze was weggenomen met brute kracht, maar omdat de mannen zich bleven verplaatsen, kon niemand haar vinden. Rashid lachte nimmer meer. Hij zwoer zichzelf dat hij haar zou vinden, en zo heeft hij gedaan.’

Quatre was woest, ‘Hoe durft die man! Een vrouw behoort te worden behandelt als een prinses, niet als een object dat je kan stelen?! Zelfs de Koran en de Imam van ons dorp prediken dat!’

Auda boog zijn hoofd, ‘sommige mannen leven zoals zij in de late jaren van de twintigste eeuw leefden. Zij mishandelen vrouwen en kinderen en beschouwen hen als hun bezit, niet als mensen.’

Auda liep naar een kleine kamer, ‘er is geen getsjirp.’ Sprak hij bezorgd, ‘ik vraag me af wat er is gebeurd…’

Rashid wist dat de deur dicht was met een redden. Zijn hart had het hem vertelt. Toen hij de barricade verwijderde, zag hij een vrouw in een bed liggend, welke op zijn dochter leek. Lang zwart haar, donker bruine ogen; zij had een roomkleurige huid. Maar haar gezicht was kapot; bont en blauw. Zij zag eruit alsof zij was geslagen door iemand. Rashid hoorde het gehuil van een baby niet, noch de vriendelijke doch urgente vragen de doctor om de kamer te verlaten van zijn overleden patient. Langzaam stapte hij op haar af en raakte haar nog warme gezicht aan. Kalm en langzaam nam hij haar in zijn armen en duwde haar tegen zijn borst.

Auda en Quatre betraden de kamer met respect, nu wilden zij de doctor niet vragen wat er was gebeurd.

‘Ze stierf in het kraambed.’ Sprak de doctor op hun onuitgesproken vraag, ‘ze gaf ineens op en stierf.’

Zijn ogen waren gefixeerd op de man die zijn patiënte in zijn armen hield en in stilte huilde, ‘zijn zij verwant?’

Auda knikte, ‘haar naam is Faye Kurama, dochter van Rashid Kurama, kapitein van het Maquanac Korps.’

Hij was zich bewust van de verpleegkundige die een kleine baby in haar armen wiegde; hij wilde dat Rashid zich zou verroeren, hij wilde dat de grootvader van de baby haar zou oppakken en wiegen.

Vijftien jaar later, in dezelfde woestijn, op dezelfde Aarde…

Het witte paard rende door de woestijn, zijn meesteres dragend; een kleine vrouw genaamd Evangeline Kurama.

Evangeline hield van de snelheid, de duinen en de woestijn. Jarenlang was zij opgevoed in wat zij gevangenschap had genoemd, en nu, op haar vijftiende verjaardag, was ze zo vrij als een vogel.

Kalahari, de witte hengst die ze voor haar zevende verjaardag had gekregen, rende mijlen met haar op zijn rug, alleen voor haar.

‘Daar gaat je kleindochter Rashid.’ Glimlachend plaagde Quatre hem.

Lachend richtte hij zich tot zijn meester, ‘zij komt terug! Ik heb het Kalahari gevraagd en ik weet dat hij haar terugbrengt.’

‘Kalahari? Naar de Kalahari woestijn?’ Vroeg Quatre en Rashid knikte. Kalahari had zijn meesteres teruggebracht. Het dier stopte en boog zijn hoofd vriendelijke om aan Quatre’s handen te snuffelen. Hij was altijd op jacht naar suikerklontjes en appels.

Ze landde in Rashid’s armen, een vrouw in witte kledij, en tjirpte als een vogel, ‘dat was prachtig grootvader! Mag het nog een keer? Ik vind het heerlijk!’ toen knuffelde ze hem, ‘Ik houd van u grootvader.’

‘Ik houd ook van jou, klein vogeltje.’ Hij plaatste haar op haar voeten en ze liep naar meester Quatre, ‘bedankt voor mijn verjaarsgeschenk meester Quatre.’ En ze knuffelde hem, ‘Ik houd ook van u, mijn oom.’

Auda glimlachte, zij allen waren ouder, langer, wijzer en slimmer en zo, zoals hij altijd zei. Evangeline was als haar moeder, mooi en bewonderd door de gehele gemeenschap. Maar hij zag ook een deel van Rashid in haar, Faye had hem altijd gevolgd maar zijn kleindochter wenste vrijheid.

Het enige verschil was, dat er nu twee-en-veertig mannen over haar zouden waken en beschermen alsof zij hun schitterende diamant was.

Moeder

Wed, 06 Aug 2008 07:52:08 GMT

Titel: Moeder
Fandom: Eragon http://www.alagaesia.com
Personages: Eragon
Genre: family
Waarschuwing: Pre-Eragon

Moeder…

Wie ben je? Waar ben je? En nog belangrijker, waarom heb je mij achtergelaten?

Rustende op de zeis dagdroomde ERagon over zijn moeder; de ene keer een vrouw in lompen, de andere keer een vrouw getooid in prachtige kleden. Wie zou ze zijn geweest? Een danseres aan het hof, zwanger van de tiran Galbatorix? Of een dienstmeid? Of zelfs een prinses?

Roran sloeg zijn neef op zijn rug, ‘en zoals gebruikelijk, dagdromend neefje van me, sta je weer over het veld te staren zonder de tarwe ook maar met 1 vinger aan te raken. Als je dat ook doet met jagen, kom je met niets dan dromen thuis.’

Grinnikend draaide Eragon zich om, ‘hoe bedoel je? Jij durft geen voet in het Spine te zetten zonder het in je broek te doen van angst!’

‘Zo? Noem je mij een angsthaas?’ Plagerig grommend als een wolf sloop Roran om hem heen, ‘Wie is hier de angsthaas!’ Eragon liet de zeis vallen en rende zijn neef achterna, tackelde hem en vechtend rolden ze de heuvel af, om aan de voeten van hun vader en oom te blijven liggen.

‘Kom kom jongens, we moeten het tarwe oogsten, anders kunnen we niets verkopen deze herfst.’ Eens was hij ook zo, nog niet zo lang geleden.

Selena… Droef liep hij naar boven, de heuvel op, denkend aan zijn zus Selena, die haar zoon zo lang gelee bij hem achterliet en snel weer verder trok, het Spine in. War ze ook was, hij dacht dagelijks aan haar. Selena… waar je ook bent, ik houd van je…

Brom, verhalenverteller en dorpsidioot, keek die avond vanuit de smidse naar het Spinewoud, de hoge bergkammen staken dreigend boven het bos uit, getooid met sneeuw en koud ijs.

‘Waar denk je aan, zo kijkend naar het spine?’ vroeg de smidse hem rustig, ‘malle ouwe gek…’

Brom maakte oogcontact, en in een flits zag de smid dat Brom nog niet zo gek was als men altijd dacht. De ogen, spiegel van de ziel, toonden een herinnering die de avondsfeer ineens melancholiek maakte, ‘Misschien denk ik terug aan de tijd, nog niet zo heel lang gelee, dat er draken waren… Draken in velerlei vormen en kleuren, bereden door ridders zo stoutmoedig en groots, verzonken in hun eigen achteloosheid en hebzucht naar macht, verslagen door hun eigen stommiteiten.’

Drie wachters kwamen langs en de smid besloot ondanks alles de situatie niet zo bedreigend te laten zijn, gezien de wachters van Galbatorix bij het woord draak – zelfs als scheldwoord voor oude kenaus – witheet werden en het nodig vonden hun heerser en werkgever te verdedigen.

‘dichterlijke woorden, malle ouwe Brom.’ Een van de wachters keek om en keek nors. De smid knikte vriendelijk, ‘goedenavond heren, naar welk slagveld gaat de reis?’

‘de kroeg en jullie beste meiden!’

‘Dames van dat allooi zijn ons onbekend heren. Ik vrees dat jullie naar Trondheim dienen te marcheren voor zulke dames.’ Sprak de smid rustig en richtte zich weer op zijn vuur. De zomerhitte maakte het ondraaglijk om overdag te werken en zodoende werkte de smid veelal ’s avonds, tot groot ongenoegen van de slager die vlakbij hem woonde.

Brom richtte zich weer tot de smid toen de wachters voorbij en buiten gehoorsafstand waren, ‘eens…en let op mijn woorden, zullen er weer drakenrijders zijn…’

Spine…

Diep in de nacht, waar de wolven vrij rond lopen, evenals de beren, veelvraten en marters… maar ook dingen die het menselijk bestand te boven gaan… Wat er ook huisde, men was er bang van en bleef er ver vandaan…

‘Het vergt moed…’ Brom keek naar Eragon die het bos inging, gewapend met pijl en boog, ‘het vergt moed als van een drakenrijder om dat woud binnen te gaan. als je weet wat daar huist…’ Als je weet wat daar is gebeurd…

Ooit was Eragon erop gestuit… de botten van een afschrikwekkend iets. Het leek op een monster uit de verhalen die zijn oom hem ooit vertelde. En toch… toch voelde hij zich droef als hij deze crème witte botten zag. Alsof er iets in hem huilde om de botten van dit wezen.

Het was ongeveer 16 meter lang en had een spanwijdte van wel 40 meter, dacht hij. Maar wat wist hij er nou van? Hij had toch niet geleerd? En toch zat hij er niet ver naast…

Draken, die bestaan niet meer. Dat was wat Eragon vond als hij dat hoorde. Diep in zijn hart hoopte hij er ooit een te ontmoeten, die hem zou meenemen ver hier vandaan, hoewel hij het goed had bij zijn oom, op avonturen zo gevaarlijk en op tochten zo dodelijk… En dan zou …. Het hert missen. Sukkel! Hoe kon hij dat nou doen?

Het hert hipte weg en Eragon kon vanavond wel fluiten naar hert. Ondanks die tegenslag ging hij er als een haas achteraan. Dit dier was afgedwaald, en zou terugkeren naar de groep.

Zou hij ooit zijn familie ontmoeten?

Wed, 06 Aug 2008 07:14:08 GMT

Titel: Murtagh gebroken
Fandom: Eragon http://www.alagaesia.com
Personages: Murtagh, draak
Genre: hurt
Waarschuwing: Pre-Eldest

De schande van jouw vaders daden zullen je altijd achtervolgen tot het einde van de wereld en verder. Op het eind, ben jij het die ervoor boete doet en niet jouw avder. Dat is mijn enige doel in dit leven, boete doen voor zijn daden.

Waar ik ook ga en sta, ik zal nooit door iemand geaccepteerd worden. Als iemand mij herkent, word ik een uitgestotene.

Eragon, ik benijd je. Broeder, in de strijd en in de ziel, ik benijd je. Jij kent je vaders erfgoed niet. Nooit zal jij boete doen voor zijn daden. Nooit zal jij lijden zoals ik nu. Hoe moet ik dit overleven? Niet.

Ik ben Murtagh, zoon van Morzan en Selena. Mijn moeder verdween toen ze erachter kwam dat ze jou in haar droeg. En ze liet mij achter met die man, die drakenrijder.

Vanuit het raam van de gevangenis keek een jongeman met ravenzwart haar naar de lucht. Het was een donkere vuile lucht door de uitstoot van de draken van Galbatorix. Hoeveel dagen lang onderging hij al de woede van Galbatorix, de wrede koning van Alageasia? Hij was de tel kwijtgeraakt, sinds de dag dat de Urgals hem ontvoerden van de Varden.

Hij verlangde met hart en ziel naar de blauwe lucht van de vrije Varden, de bossen. ja, zelfs als gevangene van de goede koning Ajihad in Tronjheim, het fort van de Dwergen en land van de vrijheidsstrijders. Hij werd daar beter behandeld en kreeg goed eten en water.

Verzwakt als hij was gooide hij het smerig water op de vloer, het lekte weg door het poreuse steen van zijn celvloer. het eten, niets beter dan ziekmakende soep gemaakt van iets dat allang dood en verrot was, werd eveneens verspilt. Hij stierf liever dan dat hij dit... dit... moest eten. Hij had er geen andere naam voor.

Vreemd. Hoe langer hij hier was, hoe meer tijd, woorden en herinneringen hij verloor. Was het door de ondervoeding, of door de kwade magie van Galbatorix. Of een andere Shade misschien? Hij wist niet dat Galbatorix een andere Shade in dienst had.

Moe van zijn gevecht en verzet legde hij zichzelf neer op de houten bank en probeerde rust te vinden in zijn kwellende nachtmerries.

Nimmer in de geschiedenis van Alageasia was dit gebeurd. Galbatorix had dagen achtereen besteed aan het niet alleen breken van de ziel en verzet van Murtagh, maar ook aan het breken van het verzet van de ongeboren draak. Het rode ei, wat leek op een grote glad geslepen robijn met een schaal normaal onbreekbaar, kraakte en scheurde nu door de krachtige magie. Het ei schudde heftig, de draak verzette zich tegen de magie maar de schaal brak reeds. Kleine deeltjes schaal kruimelden op de vloer, een kleine rode drakenstaart piepte uit een gat. Krijsend van pijn door de onnatuurlijke geboorte kwam de draak ter wereld en keek naar zijn nieuwe kameraad.

Slapend door de vermoeidheid lag Murtagh op de bank met een arm die de grond raakte. De draak zocht bescherming en klom via de arm, schuilend onder de lompen deken. Krijsend en piepend maakte het Murtagh wakker die naar de draak in ongeloof staarde.

Dagen achtereen was het ei aan Murtagh gepresenteerd, maar niets gebeurde. Nog niet eens een hint van herkenning of wederzijdse gevoelens dat tussen hem en de draak zou kunnen bestaan. Nu, het meest ondenkbare was gebeurd.

'Galbatorix, jij monster...' mompelde Murtagh zachtjes en viel terug in zijn droomloze slaap, terwijl de jonge draak reeds een net van zijn eigen magie over de slapende jongeman uitwierp. Voor het moment kon de draak Murtagh beschermen, maar zo klein als hij was, Galbatorix zou overwinnen.

Krijsend in pijn werden beide zielen uiteen gereten. Een draak weet diens rijders ware naam en de rijder weet de draak zijn ware naam. Murtagh was het makkelijkst te breken, de draak echter harder. Thorn de draak boog langzaam zijn hoofd om de pijn van Murtagh te stoppen. Het maakte niet uit hoe Murtagh smeekte niet op te geven. De pijn van diens rijder was ondraagbaar.

Geharnast keken beiden vuil naar Galbatorix, welke tevreden glimlachte. Dit was een kleine oorlog die beiden konden winnen in luttele seconden. Dat hoopte Galbatorix. Het zou een perfecte wraak zijn gericht op Eragon en Saphira. Niet alleen zouden zij de oorlog verliezen, ze zouden worden vermoord door hun broeder en vriend...

Vrolijk Kerstfeest Relena

Wed, 06 Aug 2008 07:12:17 GMT

Titel: Vrolijk Kerstfeest Relena
Fandom: Gundam Wing (http://www.gundamofficial.com)
Personages: Relena Peacecraft, Heero Yuy, Wing Zero, Dorothy Catalonia
Genre: liefde
Waarschuwing: Kerstfeest! of wacht tot kerstmis om het te lezen...

Beetje laat, of vroeg, net hoe je het bekijkt… ik ben aan het vertalen geslagen de laatste tijd.

Dit lied, „Kerstmis Canon“, behoort tot Trans Siberisch Orkest, in samenwerking met Metallica en door kinderen gezongen. Voeg een nieuwe stanza begin de eerste keer toe. [Muziek & Tekst: Paul O'Neill, Pachabell]

Als je het lied kent snap je dat het wel bij Heero Yuy past. De nummers 1 tto 3 geven aan wat wanneer gezongen dient te worden en wanneer.

Ik bezit slechts wat ik bezit en dat is niet trans Siberisch Orkest Metallica met dit mooie lied van Kerstmis, noch Gundam Wing. Als ik dat alles bezat, zou ik rijk zijn.

---

Merry Christmas Relena

---

Het zou snel kerstmis zijn. Overal waar Heero kwam, zag hij verlichtte winkels en kerstlichtjes en kerstbomen en kerstbellen en kerstballen en kerstengels en kerstmannen en elfjes. Wat was dit kerstmist eigenlijk? Het kon hem niet echt veel schelen. Maar er was dat kriebelende gevoel dat hij kerstmis met iemand zou moeten vieren. Hij schudde het gevoel van zich af en ging door naar de OZ basis. Deze mensen zouden geen kerst meer vieren.

[1.]
Merry Christmas
Merry Christmas
Merry Christmas
Merry Christmas

Relena zuchtte. Gevangen in de middle of freaking nowhere door OZ om de koningin te spleen miste ze haar Kampioen. Niet Zechs Marquise of Milliardo Peacecraft of whatever zijn naam ook moge zijn, maar Heero Yuy, of whatever zijn naam ook moge zijn.

Ze voelde zich alleen, van iedereen verlaten. Niet dat ze alleen was, gezien Dorothy Catalonia haar geen nanoseconde alleen liet. Zelfs wanneer ze naar het toilet moest, probeerde Dorothy te volgen. Alsof ze een relatie had met de platina blonde doorn-in-Relena’s-zij. Ze stopte de kroon in de box op haar kaptafel en kleedde zich uit. Hemel dit was een ware marteling! Hoe kon een vrouw ademen in zo’n korset?! Gekleed in haar dagelijkse kledij liep ze door de kamer met de wetenschap dat Dorothy als altijd zou binnenstormen en haar zou claimen voor een meeting of een verwelkoming of een wat ze ook in gedachten had. Maar als haar gevangenisbewaarder was er niet was, voelde ze zich vrij.

[2.]
The joy that he brings
The joy that he brings
The joy that he brings
The joy that he brings

Nog nooit had hij zich zo alleen gevoeld. Hij was gewend om alleen te zijn, maar nu… Het kriebelde, alsof je wilt terugkrabben op je rug maar je kan er niet bij. Op de een of andere manier kon hij niet stoppen met denken aan Relena. Hoe hij ook trachtte te focussen opzijn missie om deze OZ basis te vernietigen, hij kon het gewoon niet.

Relena was steeds in gedachten en ze wilde er niet uit. Nu was er de optie van zelfmoord, maar dat was niet zo slim als hij haar nog een keer wilde zien, deze OZ basis wilde vernietigen EN de wereld redden.

Nee, Meneer Superheld wilde blijven leven om haar nog een keer te zien. Maar hoe?

Langzaam landde hij de Wing ZERO ongezien en kroop uit de cockpit vlakbij het kasteel waar Relena werd vastgehouden. Hij zou iedereen doden die hij zag, maar toen hij twee kleine kinderen spelend in het veld vlak bij de Wing ZERO zag, beloofde hij hen snoepjes als zij niemand zouden vertellen dat de Wing ZERO hier was. Beiden glimlachten naar hem, namen de chocoladerepen aan en renden weg naar wist-Heero-veel-waar.

Eindelijk voelde hij zich veilig en verliet de Wing ZERO verborgen in het veld. Kalm marcheerde hij naar het kasteel.

[together] Brings...

Sneeuw viel van de wolken. Kinderen op het plein speelden en probeerden hun eerste sneeuwman van dit jaar te maken. Natuurlijk was het een sneeuwman van lik-me-vestje, maar wie kon dat schelen? De kinderen hadden plezier. Relena glimlachte toen ze een paar kinderen een sneeuwballengevecht zag starten. Een van de sneeuwballen kwam tegen haar raam aan. Ze draaide zich om omdat er iemand op de deur had geklopt en liep ertoe. Maar een tweede sneeuwbal raakte haar raam. Een kind was niet sterk genoeg om haar raam een tweede keer met een sneeuwbal te raken. Relena draaide zich om naar het raam en keek naar buiten. Beneden aan stond, met een paar kinderen die voor hem sneeuwballen maakten, Heero Yuy. Haar hart maakte een sprongetje en haar humeur veranderde zienderogen.

‘Heero…’ fluisterde ze, ‘Ga je mij doden?’

Hij gebaarde haar om naar beneden te komen, maar ze schudde haar hoofd nee. Het was te hoog en trouwens, de persoon aan de andere kant van de deur klopte harder dit keer, ‘Mevrouw Relena?’

Zodoende liep ze weg van het raam, om nog een sneeuwbal ertegen te horen. Ze zag Heero hetzelfde gebaar maken en spreidde zij armen terwijl hij zonder woorden zei: Ik vang je.

Als er een persoon was waar ze zich veilig voelde, was het Heero Yuy. Zonder twijfel opende ze het raam en klom naar buiten terwijl ze zich vasthield aan het raamkozijn. (Relena-bashers zien haar graag doodvallen, sorry…) Ze verloor haar grip en viel. Heero sprintte naar voren en ving haar voor ze de kans had om in een dooie straatpizza te veranderen.

‘Heero!’ tjsirpte ze zijn naam en knuffelde haar held. Heero glimlachte zachtjes en zette haar neer op haar voeten. Langzaam nam hij haar mee, lopen werd rennen en ten slotte renden beiden door de kasteelpoort naar buiten.

[1.]
This night
We pray
Our lives
Will show
This dream
He had
Each child
Still knows

Sneeuw smolt rond de cockpit van de Wing ZERO. Heero had de verwarming aangezet zodat Relena het niet koud had. Nu was hij bezig met een tent, hij rolde het canvas uit dat hen zou beschermen tegen de wind, sneeuw en kou.

Daarna deed hij zijn best een koningmaal voor haar te koken. Of warm gewoon zalm met ketchup op, een paar sneetjes brood, soep en groenten die hij niet meer herkende. Maar het was een koningsmaal voor haar. Haar maal in vrijheid, met de man waar ze zo van hield. Relena was verrast dat hij dit alleen voor haar deed.

Toen alles op was, waste Relena de borden schoon met gesmolten sneeuw. Heero ruimde alles op zodat er geen enkel dier op de geur van de restjes kon komen. Wanneer beiden klaar waren met hun taken, zaten ze allebei en keken een moment naar elkaar. Heero werd zo rood als een tomaat en draaide zijn hoofd van haar af, zodat ze hem niet hoefde te zien. Relena daarentegen giechelde zachtjes en kwam dicht bij hem zitten. Ze knielde voor hem en kuste zijn rechterwang, ‘ik houd van je Heero.’

Angstig kroop hij naar achteren, ‘jij… houdt… van mij?’

Relena knikte, ‘Ja Heero, ik houd van je.’ Ze had dat gevoel dat hij niet wist wat liefde was, ‘Ik houd zoveel van je dat ik er niet tegen kan als jij er niet bent.’ Met die woorden barstte ze in huilen uit. Ze kon amper meer spreken door haar tranen. Heero wist niet hoe hij haar moest kalmeren, dus nam hij haar voorzichtig in zijn armen en wiegde haar. Relena stopte uiteindelijk met huilen en keek naar hem.

Kostbare minuten vergingen en geen van beiden durfde te spreken, bang dit dierbare moment te vernietigen. De avond viel en sterren verlichtten de hemel. De maan klom hoog en in de verte van de hemel verschenen de verscheidene kolonie clusters in de heldere hemel.

Geen van beiden wisten dat ze elkaar kusten. Geen van beiden waren ervan bewust dat ze naar hun emoties handelden.

[2.]
We are waiting
We have not forgotten

Na hun kus keken beiden elkaar in de ogen. Heero voelde zich verloren in haar hemelsblauwe ogen. Rustig ademde hij uit en omarmde haar wederom, voor een french kiss. Relena voelde zijn tong over haar lippen gaan en opende haar mond iets. Langzaam speelde Heero met haar tong. Zwaar ademend lieten beiden elkaar gaan. Heero had nog nooit op zo’n manier zijn emoties gevolgd. Helemaal nieuw in dit, liet hij Relena leiden.

‘Vrolijk kerstfeest Relena.’ Niet dat hij helemaal wist wat kerstmis was. Mensen stopten altijd een boom in hun huis en hingen deze vol met bellen en ballen en lichtjes en legden ingepakte pakjes onder de boom. Ze scholden de kat uit die in de boom klom – een typisch iets voor een kat – of wanneer de hond er tegenaan pieste – een typisch iets voor een hond om te doen. Soms vloog er een vogeltje in en soms probeerde een konijn de cadeautjes vroegtijdig uit te pakken. In sommige gevallen vonden mensen een verloren eekhoorn erin en dwongen het diertje te verhuizen. Alles klonk zo stom in Heero’s oren. Wie zou zoiets doen?!

Duo had hem vertelt over kerstmis en hoeveel hij ervan hield om kerstliederen te zingen in de kerk. De akoestiek was geweldig de kathedraals. Maar met kerstmis leek iedereen gelukkig, vrolijk en bereid een ander te helpen of iemand te sparen. Quatre was Moslim en vierde geen kerst omdat Moslims dat niet doen, maar hij was bereidt mee te doen, zolang iedereen maar het einde van de Ramadan met hem zou vieren. Suiker, suiker en zo veel meer suiker dat Trowa bang was dat Duo hyperactief zou worden. Wufei had hen een schitterend Chinees Nieuwjaar beloofd, maar ze moesten wachten tot februari. Hij beloofde hen draken, leeuwen en vuurwerk, zoveel vuurwerk dat ze gemakkelijk een OZ basis of twee hadden kunnen opblazen en dan nog vuurwerk overhouden.

Relena glimlachte. Dit kusje betekende meer voor haar dan alle cadeautjes en kerstbomen in de hele wereld. Het betekende meer dan haar leven. Dit was haar Kerstmis, dat ook werkelijk voelde als kerst. Kerstmis was nu maar een maandje ver weg, maar voor haar, was het nu al Kerstmis. Niet eens een platina-blonde-doorn-in-de-zij Dorothy Catalonia kon daar verandering in brengen.

[3.]
On this night
On this night
On this very Christmas night

De volgende morgen werd Relena wakker in haar bed. Ze was wederom alleen. De kamer leeg. Geen spoortje van Heero, niet eens zijn geur. Maar naast haar, op het andere kussen van de queen sized bed, lag een klein takje van een dennenboom, dat haar het idee gaf dat ze in een dennenbos stond. Eraan vast gebonden met een klein rood lintje was een kaartje. Ze las het en dacht dat Heero nooit zo poëtisch kon zijn.

Het zei: ‘op deze kerstavond geef ik mijn liefde aan jou.’

Dorothy stormde binnen, ‘Waar was u, mejuffrouw Relena? We waren zo bezorgd gister.’ Relena antwoordde niet, rook aan het kleine takje, ‘Mejuffrouw Relena?’

‘Wanneer is het kerstmis, Dorothy?’ vroeg Relena haar vrolijk.

‘over een maand,’ antwoordde Dorothy, ‘kunt u niet wachten, mejuffrouw Relena?’

‘Nee. Ik heb mijn kerstcadeautje al gehad.’ Relena sprak dat zo zacht, dat Dorothy haar enkel hoorde zuchten.

Aanpassen

Wed, 06 Aug 2008 07:10:56 GMT

Titel: Aanpassen
Fandom: Gundam Wing (http://www.gundamofficial.com)
Personages: Chang Wufei, Sally Po, Lucrezia Noin, oude oma
Genre: vriendschap
Waarschuwing: Wufei in badhanddoek?

Daar zat ik dan, de laatst overlevende erfgenaam van mijn clan. Gevreesd bij vrijwel elk levend wezen, incluis mensen. Ja, ik ben klaarblijkelijk angstaanjagend of zo iets dergelijks. Sally Po noemt me iets anders, namelijk vrouwen najagend. Gekke vrouw, om me zo te noemen.

Dus, om mijn zelfvertrouwen te vergroten keek ik dit stomme rare meisjesachtige show nameljik Universe Next Top Model. En al deze gekke rare meiden moesten een make-over ondergaan. Oh boehoe hoe erg. Ze huilden en krijsten en schreeuwden dat ze hun lange en dansende en prachtige haar wilden houden, terwijl alleen Sally een elegantie bezat, parijs, Milan of L3 waardig. Okay, en Une, maar zij is mijn baas dus ik zeg het enkel omdat ze mijn baas is, denk ik. Wel. Niet… wel? Maakt niet uit.

Bijna al deze good for nothing meisjes ondergingen dit en ik dacht bij mezelf, waarom niet? Waarom niet mijn lokken afknippen en iets anders doen met mijn haar? Wat zou het ergste kunnen zijn dat me zou overkomen?

Het ergste overkwam me.

Het begon terwijl ik in de Spiegel van de badkamer keek. Ik moest toegeven, Sally heeft gelijk. Ik ben knap. Maar dat is niet iets om in het bijzijn van andere mensen te zeggen, gezien de wereld plots stil staat wanneer ik zoiets zeg. Geloof me. Och… dat is een ander verhaal.

Dus daar was ik, in de badkamer naar mezelf starend in de spiegel met een schaar in mjn handen om de lange lokken af te knippen.

Snip! Nip de tip! Oh… dus nu moet ik huilen als een klein meisje of zo? Ik luister naar het geluid van de schaar die door mijn haar gaat, het ssssssssnip-geluid is het mooiste terwijl het laatste van mijn haar eraf geknipt is en op de grond valt. Het voelt eigenlijk bevrijdend om van het lange haar af te zijn.

Nu het kleurspul. Ik ging naar de drogisterij en vond een fles blonde haarkleuring. Ja, wanneer ik radicaal ga doen, doe ik het ook echt. Sally kan trots op me zijn!

Voorzichtig doe ik zoals geschreven staat in de handleiding en… Jasses! Dat spul stinkt! Nu het kleurspul mengen met de activeersolhuppeldepup en de gebruikelijke mix van wat-doe-ik-mezelf-aan-spul toevoegen.

Voordat u dit op uw haar toepast, probeer een klein beetje hiervan 48 uur voor u het gebruikt als allergietest.

Oh, dat schrijven ze nu pas! Nou… here goes nothing!

En zodoende deed ik het spul in mijn haar. De stank was ondraaglijk. Vreselijk, ik moest de badkamerdeur open houden en hopen dat de oude oma van de overkant niet naar binnen zou staren. Immers, ik kan recht in haar slaapkamer kijken vanuit mijn badkamer, dus zij kan naar mijn badkamer staren vanuit haar slaapkamer. De eerste nacht dat ik… vergeet het.

Nadat ik het eindelijk in mijn haar had moet ik het zo’n dertig minuten laten zitten. Want dat staat in de gebruiksaanwijzing. En het staat er ook in het Frans, Duits en Engels. Waar heb ik Frans voor nodig?!

De stank werd langzamerhand draaglijk. Op een of andere manier. Het is bekend dat de menselijke neus gewend raakt aan bepaalde geuren, zodat je ze na een tijdje niet meer ruikt, voor geval je een sabeltandtijger ruikt die niet meer bestaat. Of de appeltaart van Oma aan de overkant. Yummie…

---

“Preventer Office, met Sally Po.” Het was een typisch abnormale ochtend op het kantoor. Geen oorlog, geen idioot die de vrede trahctte te ontwrichten, geen muis die wereld trachtte overheersen, niets.

Als ze niet snel wat actie voorgeschoteld kreeg, zou ze in slaap vallen.

‘Sally? Wufei hier! Ik heb je hulp nodig, snel!’

“Wufei? Wat is er?” onmiddellijk traceerde ze zijn telefoonlijn en merkte dat hij nog in zjin huis was, “ben je gevangen genomen? Probeert iemand je te ontvoeren?” hij klonk wanhopig dacht ze, maar niet gealarmeerd of in levensgevaar.

‘ Nee! Ik heb je even nodig. Het is een vrouwen ding, denk ik.’

“laat me raden… je kreeg ineens borsten, een vagina en sindsdien ben je in je periode en je weet niet wat eraan te doen? Wat denk je dat is, 1 april?! Het is half augustus!”

‘okay, laat maar, laat maar.’ Hij hing op, duidelijk geïrriteerd en liet Sally alleen, verbaasd.

'nou… dat was me wat.'

wat was er?’ Vroeg Noin verrast, ‘ wie was dat trouwens?’

‘Wufei, en hij had mijn hulp nodig?’

‘Wacht eens even… de machtige held Chang Wufei heeft hulp nodig? Hulp van een simpele vrouw? Heeft hij wat geslikt of zo?’

‘Nee… dat is niet Wufei!’ beide vrouwen schudden het hoofd en gingen wederom aan het werk, giechelend over het feit dat Wufei hun hulp nodig had. Het idee alleen al!

---

Daar zat ik dus, in de badkamer. Met eindelijk de verf uitgespoeld. En ik keek in de spiegel…

Mijn haar was rood. ROOD! Het moest Hassan-in-een-blikkie-soep blond zijn!

Ik probeerde de gebruiksaanwijzing te vinden, maar ik had het al weggegooid. Dus gaf ik internet een poging. Maar om eerlijk te zijn, wanneer iemand op het internet zoekt naar blondering, kom je uit op een site van “The Nurses”. Iets met prachtige blonde babes in een veel te kort rokje en veel te veel borst tonend en hitsige artsen die hen een lesje leren over… ik begin er niet eens over. Het was walgelijk… laat maar.

Dus keek ik wederom in de spiegel. Nu was het oranje. Mijn eens zo zachte haar was oranje. Als een bevroren sinaasappel. Vreselijk. Ik zag eruit als een drag queen en als je me een jurk zou geven, zou het niet eens zo’n slechte gelijkenis zijn.

Toen gebeurde het ergste. Het werd geel. ALS EEN KANARIE! Ik zag eruit als een KANARIE! Twiet twiet twiet!

Toen ik naar het huis van de oude oma keek, zag ik haar giebelen en wuiven naar me. Ze plukte aan haar eigen haar. Oh wat een lol had ze toch, die oude dametjes van haar club zullen er de komende vijf jaar nog wel over kletsen. Of ik moest een Preventer’s mission tegen hen plannen… gnagnagna.

Uiteindelijk bleef ik zitten met paars uitgevallen haar. Ik wist niet veel van dit spul, haarkleuringen en zo maar ik vond het eigenlijk best grappig. De “ik geef er geen moer om” houding kwam terug.

Toen ging de deurbel. Buddah nog an toe! Wat moet ik doen? Nog een keer die deurbel. Iemand klopte, het klonk dringend, ‘Meneer?’

‘SAlly?’

Voorzichtig opened ik de deur, om de oude dame te zien die mij een paar minuten gelee uitlachte. Ze glimlachte naar me, met haar tandeloze grijns en haar bijna blinde linker oog, ‘meneer, ik zag u vanuit mijn kamer.’ Sprak ze met krakende stem, ‘wat bent u aan het doen meneer?’

Daar was ik dan, met een handdoek om mijn middel bij haar, in het holst van de nacht, genietend van een welverdiende punt appeltaart die zij die middag had gemaakt.

‘jongens zoals jij,’ begon ze, ‘moeten niet met hun uiterlijk knoeien. Je ziet er goed genoeg uit.’

‘dank u…’

‘zag, is het momenteel, want je ziet eruit als mijn hond.’

‘en bedankt…’ nou dat helpt!

‘waarom je voordoen als een ander?’ ze schoof me een kop hete chocolademelk in de handen en glimlachte tandeloos naar me, ‘ik had dat nooit. Ik was het lelijkste meisje op school. En zelfs mijn man vond me lelijk, dus verliet hij me. Maar toen, toen mijn kinderen opgroeiden, leerde ik dat schoonheid niet van buiten komt, noch van je zelfwaarde. Het komt van hoe je je voelt binnenin. En weet je? Je kan mooi zijn, als je je verleden loslaat. Laat gaan en groei! Of zoiets stond er in de Bijbel.’

‘Ik ben een boeddhist, mevrouw.’

‘Dat maakt niets uit. WE zijn allemaal hetzelfde en Boeddha was een verlicht man, nietwaar?’

‘Ja mevrouw.’

‘Nou… alle religieuze gevechten in een keer opgelost!’ trots dronk ze haar chocolademelk, ‘ik heb de menselijke problemen in een minuut opgelost. Spreek niet over religie, spreek niet over politiek. Als je dat doet, eindig je met oorlog.’ Knikkend nam ze nog een slokje.

Ik wist niet wat te zeggen. Al die jaren heb ik gevochten en kon ik niet vergeten. Zij loste mijn problemen op in een minuut. Waarlijk, Treize was weg, mijn clan verloren en mijn problemen weg.

Daar zat ze dan, een oude grijze vrouw, tandeloos, met een vervelend kuchje en een schattig schoothondje. En waarschijnlijk was zij meer een moeder dan ik ooit heb gehad.

Zusterschap

Wed, 06 Aug 2008 07:09:18 GMT

Titel: Zusterschap

Disclaimer: Alle genoemde karakters horen toe aan Square-Enix

Pairing: geen

Warnings: Voor hen die Crisis core: before crisis niet hebben gespeeld: Elena komt er kort in voor en verklaart de Turks niet echt te mogen.

Genre: dood, verdriet

Het was slechts een paar dagen na haar verdwijning toen er mensen het huis betraden. Vijf mannen in totaal. Ze kende hen allen van naam, niet als vriend.

Shuriken, Tseng, Reno, Rude en Lance.

De vijf zaten in de woonkamer van haar ouders. Twee stonden zodat ze de omgeving konden observeren: de voor- en achtertuin. Drie anderen zaten, klaarblijkelijk hoger in rang.

Turks…

Elena wist wie zij waren. Haar zuster verloor haar naam toen zij de dienst betrad.

‘Mejuffrouw Elena,’ Tseng stond op, net als Rude en Reno, om haar officieel te begroeten, ‘Meneer Shinra leeft met u mee.’ Het was hoogst ongewoon dat Turks buiten de dienst nog familie hadden. Nu zij dood was, was ze toch geen Turk meer?

Hij gaf haar een sterke lichtgetinte hand en ze beantwoordde groet met haar eigen kleine blanke handje. ‘Dat is erg aardig van meneer Shinra, meneer.’

Haar ogen, gefixeerd op Tseng, zagen alleen de man die haar zuster de dood in had gestuurd. Met al haar kracht probeerde ze kalm te blijven. Terwijl het enige dat zij wilde doen was schreeuwen en gillen en haar kleine vuistjes tegen hem slaan en haar hart uitstorten. Hij… nee. Niet hij. Shinra had haar zuster vermoord.

Het was niet iets dat vrouwen in haar familie deden. Haar vader, naast haar staand, kneep bemoedigend in haar schouders, ‘Gun nam haar orders aan en gehoorzaamde. Dat is het leven van een Turk.’

‘Dan haat ik dat.’ Was haar antwoord. De vijf Turks keken verschrikt van en naar elkaar, was zij een bedreiging of slechts beroerd door haar zusters dood? Wat het ook was, ze was slechts een jonge vrouw die mogelijk een beetje training van haar zuster had gekregen uit zusterliefde. Zij was geen bedreiging.

‘Rustig maar Elena…’ haar vader hield haar vast, ‘rustig maar…’

‘Ik begrijp uw gevoelens, mejuffrouw Elena.’Tseng boog voor de kleine blonde dame, ‘als u ooit wenst dit nare voorval te bespreken…’

Toen wurmde ze zich vrij van haar vaders greep, haar ogen woest van haat, haar stem vol woede toen ze hem in het gezicht sloeg met haar kleine handje, een rode handprint achterlatend op zijn wang, ‘Mijn zuster was geen voorval. Ze was een mens en u als tweede in rang moet dat weten.’

Verrast door haar aanval beet Tseng terug, het was echt hoogst ongewoon dat een Turk buiten de dienst nog familie had, ‘het spijt me werkelijk jongedame.’

‘U mag dan spijt hebben, slechts omdat u een Turk mist. Ik mis een zuster. Weet u wat het is om iemand te verliezen die u dierbaar is?’

‘Ik bespreek dat niet met een klein meisje.’ Sprak Tseng, wetende dat ze niet naar rede zou luisteren met alle emoties van verdriet en verlies die door haar woedden, dus verliet hij het huis, gevolgd door zijn Turks

‘Natuurlijk niet. Ren maar.’ Met een haatdragende blik liep ze weg, wensend dat het Tseng was die stierf en niet haar zuster.

---

Donker was het die dag, met het licht van de zon dat zich verschool achter de regenwolken. Alsof de zon ook rouwde om haar verlies. De kerk waar de dienst werd gehouden was klein, ergens ver weg van Midgar en Edge, waar de Turks een perfect uitzicht hadden op wie kwam en ging in de nabijgelegen velden.

Zes SOLDIERs brachten de kist naar binnen, waarin haar zuster lag. Het was haar verteld dat Gun er niet uitzag zoals ze er altijd uit zag, haar gezicht verwond door gevecht en haar lichaam verbrand door chemische middelen.

Elena probeerde niet te huilen, ook niet tijdens de dienst. Het was alsof ze elders was, naast haar lichaam, en vandaar keek naar wat er gebeurde. Het was een onbekende kerk in een onbekende regio; haar zuster zou begraven worden in een ongemerkt graf alsof ze een zwervers was.

‘Mejuffrouw… Elena?’ het rossig blonde haar stak fel af tegen de zwarte pakken die de jongeman gekleed in wit omringden, ‘Elena niet waar?’ de stem was iets lichter dan Tseng’s stem, ‘het spijt me dat je je zuster nu moet missen. Ik leef met je mee.’

Het duurde even voor ze zichzelf wederom was; en sprak witheet: ‘nee dat doe je niet.’

Even knipperde de blonde jongeman verrast, ‘misschien niet. Uw zuster was een van de beste Turks, haar verlies…’

‘Haar verlies betekent niets voor u, u vervangt haar met een andere Turks. Zij zijn geen familie. Weet u wat familie betekent?’

De gehele kerk viel stil toen de kleine blonde jongedame sprak, niemand wist wat te doen: wapens trekken en haar omleggen of haar laten gaan?

De blonde jongeman maakte een subtiel handgebaar, Elena wist wat dit betekende, ‘waag het niet mij gevangen te nemen.’

‘U bent slim, voor iemand die geen Turk is.’

‘Mijn zuster heeft me veel geleerd.’

‘Dat is opmerkelijk. Misschien heeft u gelijk; de meeste Turks hebben geen familie. Zij worden familie.’

‘Werkelijk?’ hij wekte eerder haar afgunst dan haar interesse, ‘werkelijk.’

Rufus Shinra had het koude hart van zijn vader, de ijzige bruine ogen van zijn vijandin waren nog ondraaglijker, ‘werkelijk.’ Bevestigde hij.

‘Ik heb haar nimmer horen spreken over oudere broers, noch over haar zusters. Ze sprak niet eens over u. Dus nee. U bent geen familie van haar.’ Het deed hem pijn dit soort informatie. Het deed haar nog meer pijn dat hij zich familie durfde te noemen.

‘Misschien wilt u tot de dienst toetreden, om de moordenaar van uw zuster te vinden?’ de blonde jongeman had een vreemd stoort glimlach; zijn lippen slechts licht plooiend in een lachje. Elena viel stil bij het zien van dit enge lachje wetende dat het geen lach of een grijns was. Het was eng om een expressie te zien te midden van non-expressieve mensen.

‘Nee.’

---

Vijf jaar later

Elena stak een sigaret op, wachtend op de schutters tot ze het gebouw zouden verlaten. Het zou een lange wacht worden. Reno, haar trainer en mentor, bleef dat al uren verbaal in haar mooie wazige koppie stampen.

Elena daarentegen nam de tijd met deze missie. Want immers, ze volgde haar zuster in diens voetsporen: Elena de Turk zou wraak nemen voor haar zuster Gun de Turk.

Turk-style.

---

owari

How will you be suspended from LJ? by Anonymous LJ User
Anonymous LJ User
Username
Years on LJ
Snape
Hours left until your suspension	38
Your crime	Posting all that damn porn!
Who reported you	omnicat
Your fate	You discover fresh air, real life, and true love.